204 of 365

Siguro iniisip mo, wala lang ako magawa kaya lagi akong nagsusulat sa’yo. Iniisip mo sigurong napakadami kong free time para sa mga bagay na gan’to. 

Siguro sadyang marami lang talaga akong oras para sa’yo. Kahit walang oras, gagawa ako ng oras para sa’yo. Me-time ko na ‘to. Sa mahabang oras ng pagpapadugo ng utak at mata, ‘to na ‘yung pinakapayapang himlayan ko, ang kausapin ka dito.

Creepy na ba?

Hahahaha. Medyo nabawasan na nga ‘di ba? ‘Di na ako yung katulad ng dati na buong magdamag mag-aabang sa tapat ng.. ano na nga bang building yun? Cyber One? Hahahaha. ‘Di na din ako nagpapasabog ng inbox. ‘Di ko na nililibot ang Pag-asa na naghahanap ng titilaok na tandang. 

Ang tandang.. bow. Naalala ko nun binigay mo ang address mo sa akin dati. Pero ewan ko ba bakit yung tandang ang hinahanap ko. Sadyang malaki lang ang epekto ng dating training na kahit nakapikit gusto kong patunayang kaya kong hanapin ang bahay mo. Hahahahaha. Sa panahong ‘di pa uso ang google map at gps, ang tandang ang nagsilbing locator ko… 

Siguro kung ginamit ko ang mga training ko dati, mahahanap ko din ang building nyo dyan. Sa panahon ngayong may satellite images na ang bawat bubong at kanto. Sisiw na lang ang maghanap. 

Pero ‘di ko ginawa. 

Ayoko namang magpakita sa’yo sa panahong ayaw mo naman ako makita. Siguro nga kaya ‘di ko din pinush ang lugaw session nung nagbakasyon ka, kse ayoko namang pilitin kang magpakita sa akin kung wala ka naman talagang planong magpakita.

Madami naman dapat gawin. Sa mga oras na ‘to dapat matulog na ‘ko para makabawi sa mga puyat sa trabaho. Imaginary lang ang sinasabing free time sa schedule ko. Pero sadyang ako lang naman ang magpapasya sa kung paano ko uubusin ang mga natitirang sandali at kung paano ko uumpisahan ang susunod na araw… 

Oo, marami akong oras para sa’yo. Magsulat sa’yo. Kumanta at maggitara para sa’yo. Kahit ‘di mo naririnig. Magnakaw ng ilang moment sa pagtitig sa’yo. Sa blankong image mo sa whatsapp. At ‘di mabilang na mga minuto ng pag-iisip sa’yo. 

Kailan ba ako mapapagod?

203 of 365

‘Di ko nanaman alam kung paano magsisimula.

‘Di ko alam kung paano ibabangon ang sarili ko.

‘Di ko alam kung kaya ko pa.

.

.

.

.

.

‘Di ko nanaman alam kung paano magsisimula ng message sa’yo sa Whatsapp.

‘Di ko alam kung paano ibabangon ang sarili ko sa 5 seen messages na walang reply. (Isisisi ko ba sa dispalinghadong napakacorning joke?)

‘Di ko alam kung kaya ko pang magmessage uli. Epic fail lagi. Lagi ko na lang dinadala sa dead end ang usapan.

Wala namang bago. Bakit ba ‘di pa ako nasanay. Palipasin ko lang muna ang ilang linggo, o buwan… makakapagmessage din ako. Makakahugot din ako ng lakas ng loob at kapal ng mukha na magmessage uli, kahit alam kong ang kulit ko na… Kahit alam kong pwedeng maging pang-anim na seen message ang isesend ko… Kahit alam kong wala lang naman talaga sa’yo.

‘Di ko alam bakit ba ‘di ko na lang tanggapin na umiikot naman ang mundo mo na wala ako. 

Subukan ko namang ‘di ka na isipin. Subukan ko namang ‘di na mag-expect ng reply galing sa’yo…

Subukan ko namang paikutin ang mundo ko na wala ka. 
Subukan ko namang palipasin ang mga araw na hindi nag-iintay sa’yo.

Subukan ko namang mag-intay ng pagmamahal na hindi galing sa’yo… Baka sakaling ‘di na lang dalawang blue na check ang makita ko.

198 of 365

Medyo busy ang araw na ‘to… Kinulit ako ng barkada ko para mag-volunteer para sa isang Art Workshop at pumayag naman ako. Pumayag akong magluto. Oo, magluto. Dati ay nasa mga workshop ako para magturo pero ngayon ay sabi ko mukhang pagluluto lang ang maitutulong ko. Okay na rin kaysa wala akong maitulong.

Sadyang kinakalawang na ako at dekada na ang lumipas mula nung huli kong facilitate ng workshop. Ska madami nang magagaling ngayon na may formal studies sa arts. Di katulad ko na sadyang natuto lang sa sariling sikap, at napilitan lang magfacilitate dahil sa pangangailangan nung aktibista days. Okay na akong makatulong sa kanila sa paraan na masiguradong may ilalaman sa kanilang mga tyan. Kahit dun man lang ay may maiambag ako.

Maaga naman akong natapos sa paghanda ng pagkain kaya naisipan kong makisit-in sa mga nagwoworkshop. Medyo ‘di na rin kse ako humahawak ng lapis at papel. Kaya ayun nakisali sa activity. Kumuha lang daw ng picture sa cellphone na gusto idrawing at lagyan ng grid lines para reference. Sa papel na pagdodrawingan, lagyan din ng grid lines at simulan na ang pagdrawing. Medyo mahirap kse antagal ko nang ‘di nagdodrawing. Ska medyo mabilisan pa dahil ‘di naman pwedeng buong araw ay isang activity lang ang magawa. Isa’t kalahating oras, pasahan na. Hahaha. Ayan ang resulta. Wag ka na magalit. Sadyang feelingerong artist lang talaga ako. Sadyang wala lang talagang picture sa phone ko kundi yang isang picture mo kaya patawarin mo na. Sabi naman ng facilitator ay kailangan talaga ng madaming practice para mag-improve. Wag ka na magalit. Sa susunod gagandahan ko na. 

Nakakapagod ang araw pero enjoy naman. Tinapos namin ang workshop sa tugtugan session at pag-inom ng orange juice. Nakakatuwa lang makipag-jamming uli, mag-ukulele, kumanta, at sumayaw na akala mo lang lasing. 

Minsan, o madalas, iniisip kong sana kasama kita sa mga moment na ganun. Wala lang, chill chill lang. Masasakyan mo kaya ang mga trip ko? Maeenjoy mo kaya yung mga ginagawa ko?

‘Pag sinasabi mong bored ka, madalas gusto kong sabihin: para ‘di ka mabored gawin natin ‘tong bagay na ‘to, yung bagay na ‘yun… Pero ‘di ko naman kailanman nasabi. Alam ko naman na ‘di naman dahil naeenjoy ko eh maeenjoy mo na. ‘Di naman dahil ‘di ako nabobore sa paggawa ng isang bagay, ‘di ka na din mabobored kung gagawin mo ‘yun. 

Siguro nga, kaya ‘di ko din ma-push ang mga bagay sa ating dalawa, natatakot akong ma-bored ka. 

193 of 365

Gusto ko sana magmessage sa’yo sa Whatsapp at itanong kung busy ka ba. Kaso naisip ko, ano ang gagawin ko kung oo ang sagot mo. Nakakahiya naman kung ipagpapatuloy ko pa din ang pagsend ng mga susunod pang message kung alam ko nang busy ka. Nagtanong pa ako eh iistorbohin din naman pala kita. Pero paano naman kung hindi ang sagot mo. Sayang naman ang pagkakataon. Kaso di naman dahil hindi ka busy eh pwede na akong mang-istorbo. 
Magulo. Kaya dapat ibahin ko na lang ang sasabihin ko.

Masyado nang luma ang kumusta. Naiistock tayo sa maayos at mabuti.

Masyado namang late para sa kumain ka na ba.

Hindi naman uso sa akin ang hi at what’s up.

Magpapadala na lang ba ako ng quote, madramang linya, hugot… (Masyadong creepy, triple X ‘to…)

Hanggang bumagsak na lang sa laging option: wag na lang magmessage.

Ayun. Gusto ko lang naman ng kausap. (Lagi naman.) O mas tamang sabihing: Gusto lang naman kita makausap. Wala lang. Wala namang mabigat na rason. Sadyang gusto lang kita makausap. Malaman yung araw mo, malaman mo yung araw ko. Tamang kwento lang. Kahit anong topic under nagbabagang araw… 

Pero sadyang binago na yung panahon ng mga kwentong-wala-lang-basta-may-mapagkwentuhan-lang.

Mahirap ang timing. Mahirap mag-umpisa. Mahirap mag-sustain.

Kaya nga siguro, minahal ko na ang pagsusulat sa’yo dito. ‘Di na kailangan ng reply, comment o like. Walang pag-iintay. ‘Di kailangang umasa. 

(Ang mga naka-sulat sa taas ay Intro pa lang, wala pa talaga ako sa gusto kong sabihin sa’yo. Hahahaha.)

Pero sige na nga, masyado nang mahaba at boring na basahin ‘to. Kaya sa susunod na lang yung kwento.


Kung boring na ang araw mo, iwasan mong makabasa ng boring na bagay tulad nito. Iwasan mo din ang mga boring na tao na nagsusulat ng mga boring na sulat tulad nito. Wala namang bago. Paulit-ulit lang ang kwento. Sasabihin lang lagi sa’yo, mahal kita. ‘Di man lang ginawang english at sabihing I love you.

189 of 365

Di ko alam kung ano’ng meron sa’yo. Di ko alam kung bakit mahal kita. Di ko alam bakit nagsusulat pa din ako. Di ko alam kung nag-iintay pa din ba ako.

Siguro sadyang nasanay na lang ako na sumulat sa’yo. Wala naman akong ibang susulatan. Saka bakit naman ako susulat sa iba? Hahahaha. Wala pang dumadating na magbibigay sa akin ng rason para sumulat. Sadyang ikaw lang. Ikaw pa din.

Nabasted na pero nagsusulat pa din.

Di naman siguro yung nanliligaw lang ang pwedeng sumulat. Di naman siguro kailangang manligaw para magsabi ng mahal kita. Pwede naman siguro na sumulat pa din. Pwede naman siguro na mahalin ka pa din.

Di mo naman kailangang basahin. Sa kung paanong di mo naman din ako kailangang mahalin. 

Okay na ako na alam mong mahal kita. Okay na rin siguro kahit di mo alam na mahal pa din kita. Okay na akong alam kong mahal kita. Okay na akong mahal kita. 

Magiging masaya akong makita kang maging masaya. Walang halong kaechosan yun. Matatahimik na ang kaloob-looban ko pag okay ka. 

Pasensya na kung may mga sulat pa din dito. Pasensya na kung mahal pa din kita. Akala ko matatapos na sa pagkabasted. Pero hindi pa din. Akala ko matatapos na pag pinaramdam mong wala lang talaga ako sa’yo. Pero hindi pa din. Pasensya na kung sobrang insensitive kong ayaw mo sa akin. Pasensya na kung lagi akong nasa in-denial stage na di mo ako mahal.

__________________________________

366 days na mula nung una kong sulat dito.

3,062 days na mula nung huli kitang nakita.

70 days na lang birthday mo na.

186 of 365

Sobrang lakas ng ulan dito. Malakas ang hangin. Malamig.

Sabi ni Google, dyan daw ay mostly sunny, 40° at walang clouds. In short, mainit.

Sadyang magkaibang-magkaiba ang nararamdaman natin sa oras na ‘to. Lagi naman. Kelan mo ba naramdaman ang nararamdaman ko?

Kumusta na ba ang puso ko mula sa pang-nth time mong pagbasted? Okay naman s’ya, no choice naman s’ya kundi patuloy pa ring tumibok at mag-pump ng dugo sa mga ugat sa aking katawan. Ang katawang lupa ko ay nakikipag-date naman, nagpapa-cute, at nagpapaka-feeling pogi. Oo, nakikipag-date s’ya. Ewan ko ba, sadya atang may ibang enerhiya ang pagiging basted na nagiging gwapo s’ya sa ibang tao. Hahahahaha. Seryoso. Mukhang may agimat na binibigay ang pagiging basted, k’se kumakapal ang mukha ng katawang lupa ko.

Ngayon ko lang na-realize gantong-ganto ako sa twing nababasted mo ‘ko… Parang si Popoy na makikilala si Trisha.

She loved me at my worst, you had me at my best yet you chose to break my heart.

Linya ni Popoy yan.

Di ko linya.

You never had me at my best. Sobrang lahat ata ng low points ko ang alam mo. Kaya nga siguro sobrang insecurity ang nararamdaman ko pag ikaw na. Samantalang kayang kaya ng katawang lupa ko na magpaka-feeling gwapo sa iba. At matatagpuan ko na lang ang katawang lupa ko na in relationship sa taong ‘di ko alam kung anong nakita sa akin.

Ewan ko ba kung ano ang meron sa katawang lupa ko na laging naghahanap ng comfort ng iba para lang mabawasan ang sakit na nararamdaman ng kaloob-looban ko. Natatalo ang guilt ng pangangailangan na may makasama. Alam kong makakasakit nanaman ako. For the nth time gan’to nanaman ang binagsakan ko.

Gago ko lang talaga.

Of all the people, ako dapat ang nakakaalam kung gaano kasakit ang magmahal at umasa. At ‘di ko dapat gawin sa iba ang alam kong makakasakit lang sa kanila.

Pero eto pa din.

Nagsesettle nanaman ako. Nagsesettle nanaman ako sa kung anong ihain sa akin ni Mother Fate.

Sinabi ko dati, gagawin ko nang tama ang pag-iintay ko sa’yo. Paano mo malalamang nag-iintay ako kung may karelasyon naman akong iba. Nakaka-isang taon pa lang akong walang karelasyon. Isang taon pa lang na tama ang ginagawa kong pag-iintay. Susuko na ba talaga ako sa’yo? Natapos na ba ang pag-iintay ko sa’yo?
__________________________________________________
She said I love you.
Sabi ko, natutuwa ka lang.
Sabi nya, hindi, mahal kita, matagal na.
Sabi ko, andito lang naman ako lagi, mag-kaibigan naman tayo.
__________________________________________________
Wala akong sariling maibibigay sa kanya. Alam ng kaloob-looban ko, nag-iintay pa din ako sa’yo.

177 of 365

Kumusta? Wag ka mag-alala, okay lang naman ako. As if naman iniisip mo kung kumusta naman ako. (Hahahahahaha… At isang malalim na inhale-exhale.) Ilang beses naman nang ganito, alam ko namang mabubuhay pa din ako. At alam ko yun din naman ang iniisip mo, na mabubuhay pa din naman ako kahit wala ka, nabuhay naman ako nang wala ka, kakayanin kong wala ka.

Siguro nga, kaya ko naman mabuhay na ‘di ka nag-eexist sa buhay ko. Siguro nga ‘di na rin natin kailangan pang maging magkaibigan. Dahil sabi mo nga, iba na ang sitwasyon ngayon. ‘Di ko na kailangang kumustahin ka pa o imessage ka. At ‘di ko na din kailangang mag-intay pa sa reply mo. ‘Di ko na kailangang mag-intay sa’yo.

Hahahaha. As if naman masasabi ko ang mga linyang yan sa’yo. E kahit naman paulit-ulit na lang akong nababasted, nag-iintay pa rin ako sa’yo. Kahit walang reply, magmemessage pa din ako. Kahit ‘di mo ako kayang mahalin, mamahalin pa din kita. Kahit ‘di mo naman binabasa, magsusulat pa rin ako.

Siguro nga, magpapatuloy pa din yung buhay ko, siguro magkakaroon din naman ako ng ibang karelasyon, katulad din ng dati, magpapalit ng phases ang moon sa kalangitan, tatanda nanaman tayo, dadaan ang pasko at bagong taon na wala man lang tayong hi o ho.

Pero siguro mahal lang talaga kita, at mamahalin pa din kita.

I just love you that I can’t hate you for breaking my heart.