171 of 365

Ilang oras din ang lumipas bago ako nagkaroon ng lakas ng loob na ipadala ang linyang ‘yun.

Basta kahit anong mangyari, lagi mo tatandaan mahal na mahal kita.

Nagulat akong nagreply ka. Speechless ba? Sabagay nga, after all these years eto pa din ang linya ko.

Expected ko na ‘di ka naman maniniwala, kung paanong ‘di ka naman naniniwala noon pa.

Hindi naman. Kaya lang iba na kse ang sitwasyon natin ngayon.

‘Di ko alam kung bakit masakit ang mga salitang yan. Kung bakit kahit gaano ko katagal titigan, mahapdi pa din. Ibang-iba na nga siguro. O siguro eto yung palaging linyang “We just grew apart”. Ibang-iba ka na sa taong nakilala ko 17 years ago. At siguro mas tamang sabihin kong: I was never that one you met 17 years ago.

Di pa ko nanliligaw, basted na ko for the nth time. For the nth time na pero palaging parang first time. Nadudurog pa din. Iiiyakan pa din. Nakakatawang nung nalaman kong ‘di mo pa nababasa ang mga sulat ko, tumawad pa ako ng extension sa pagkabasted. Hopeless case na talaga ‘ko. Pinapabawi ko pa sa’yo ang pagkabasted ko. Para namang may magbabago kung mababasa mo ang mga sulat ko. Ang sarap batukan ng sarili ko.

Matagal-tagal ko na ding iniisip na nababasa mo na ang mga sulat ko dito. Sadyang wala lang talagang reaksyon. Parang ayoko ngang maniwala nung sinabi mong ‘di mo pa nababasa, na di mo alam ang existence ng mga sulat na ‘to. Siguro k’se okay na ko dun sa alam kong nababasa mo, na alam mo yung nararamdaman ko, ‘di katulad dati na ‘di ko man lang nasabi. Sadyang pinanganak ata talaga akong assumero. Dahil lang sa may nag-aappear na UAE ang location sa mga visitor dito, inassume ko nang ikaw. Ang sarap talagang batukan ng sarili ko.

Kung nabasa mo na ang mga laman ng mga sulat ko sa’yo, ‘di ko na siguro kailangang sagutin pa yung tanong mong paano ko malalaman kung sino ang happy ever after ko. Maiintindihan mo na rin siguro kung bakit ibaban ko na ang happy ever after. At maniniwala ka na siguro pag sinabi kong Ikaw lang naman… Ikaw lang lagi.

‘Di ko alam kung anong klase bang sitwasyon ang magiging tama para pwede mo na akong mahalin. O kung anong klaseng sitwasyon ba ang kailangan para matutunan mo akong mahalin. Pero siguro ‘di na importante yun. Sadyang may unrequited love story. Tinanggap ko na yun, matagal na, ewan ko ba kung bakit nagiging ganito pa din. Meron pa ring parteng umaasa. Siguro partial pa lang ang ginawa kong pagtanggap. Ngayon officially dinudurog ko na ang puso ko para mabuo ko na ang installment na acceptance.

Mahal kita, Elsie.

Kahit ‘di maging tayo. Kahit ‘di mo maramdaman. Kahit makalimutan mo na ‘ko.

Ikaw lang naman… Ikaw lang lagi.

 

169 of 365

I found a girl na ginagawa lahat ng bagay na pinapangarap kong gawin mo…

Alam nya ang about sayo.

At alam ko, nasa maling scenario nanaman ako.

Nangyari na ‘to ng madaming beses. Papasok ako sa relasyon to look for my self-worth at di naman dahil sa pag-ibig. Aasa akong matutulungan nila akong kalimutan ka but in the end, ikaw din ang pag-aawayan namin, dahil in the end, ikaw pa din ang mahal ko.

Siguro nga matututunan ko silang mahalin.
But I never learned how to unlove you.
Hanggang ngayon, ikaw pa din.

166 of 365

Napanaginipan kita kanina. (Nagbunga na rin ang matindi kong pag-iisip sa’yo.) Nakakatawa kse nagsimula sa Dubai ang setting napunta ng Montalban. What to expect, panaginip nga. Di ko lang alam kung ano ang meron sa Montalban.

Kso hanggang panaginip, sobrang loser ko. Nung sabi mong aalis ka na, automatic ang luha ko. Pinipigil ko, kso gusto talaga umagaw ng eksena. Yung pakiramdam na sumabog ang puso ko at bigla na lang huminto sa pagtibok.

Hanggang magising na ‘ko.

Nakita ko na ang senaryo pag nagkita tayo. Yung wala ka namang sinabi. ‘Di mo naman ako binasted. Pero alam ko, change is coming. Na kahit nagpaalam ka lang naman na uuwi ka na, pakiramdam ko yun na ang huli. Wala ka namang sinabi pero nagpadala ka ng tone-toneladang mensahe sa isang tingin mo.

Di ko alam kung gaano kita kamahal na magiging ganung kasakit. Na hanggang paggising ko, damang-dama ko pa din. Siguro totoo nga yung may mga namamatay because of the broken heart kse sobra nga yung sakit. Tumatagos. Iba yung hapdi. Walang sapat na salitang makaka-describe ng moment na ‘yun. Kulang yung salitang napakalungkot. Kulang yung salitang darkest.

Matagal ko nang kinundisyon ang utak ko sa magiging ending ng kwentong ito. Di lahat happy ending. Di lahat ng gusto, makukuha. Di lahat ng mamahalin, mamahalin ka in return.

Pero sadyang kahit gaano ko ihanda ang isip at puso ko sa tagpong yun, di pa din pala magiging madali. Masakit pa din. Madudurog pa din pala ako. Inisip kong pag dumating ang time na magkita tayo marerealize ko nang ‘di naman pala talaga kita mahal. Pero hindi pala. At that moment na nakita kita, gusto ko na ng happy ending. Ayoko nang mawala ka.

At that moment na gusto ko na ng happy ending nagkaroon ng ending. Kso walang happy. Ending lang. Naging pinakamalungkot na moment yung moment na nagdecide akong maging masaya.

Broken. Shattered. Crushed.

And then my heart just stopped.

_________________________________________________________________

 

Harana no. 2

Para sa’yo, Elsie.
Sensya na sa boses. Di naman singer.
Pagbigyan mo na ang 1 minute na harana.

Ayan… ‘di na si Kaye Cal ang pinakanta ko. Kso alam mo naman ‘di naman kagandahan ang boses kaya pasensya na sa epic fail na recording. At pasensya na din camera shy eh… kaya ayan, mabilisang edit ng video…

보고 싶어 💙

163 of 365

Ayoko na munang makita ka
Ayoko na munang makasama ka
Gusto ko sanang mapag-isa
Di na yata tayo masaya
Di na yata kakayanin pa
Gusto ko munang mapag-isa

Siguro ito na nga
Intindihin mo na
Kailangan lang natin ng pahinga

Palayain ang isa’t isa
Kung tayo, tayo talaga

Hindi ito hugot. Wala ring connect sa ating dalawa ang mga linyang nasa itaas. Sadyang ‘di ko alam  kung paano sisimulan ang sulat ko sa’yo, kaya inintro ko na lang at pinilit iconnect ang kantang Cool Off ng Session Road. Independence Day naman, pagbigyan mo na. 😂

Sadyang gusto ko lang talaga sumulat sa’yo.

Ewan ko ba kung bakit nahihirapan akong mag-umpisa samantalang napakaraming bagay naman ang tumatakbo sa utak ko. Ang dami kong gustong ikwento sa’yo. Ang dami kong gustong itanong sa’yo. Pero yun, lagi pa rin bumabagsak sa kumusta at kumain ka na ba.

At minsan lang ako magmemessage, epic fail pa.

Umpisa pa lang sa kumusta. Antagal kong pinag-isipan kung magmemessage ba ako o hindi… Mga 48 days. Para akong tongiks na nagtanong pa sa mga online yes or no generators kung magmemessage ba ako o hindi. At yun, nagdesisyon akong mag-message. Simpleng kumusta. Ilang minuto din ang lumipas bago ako nakapili ng smiley na isasama sa kumusta.

kumusta? 😋

Nasend ko na ska ko nakitang 😋 pala ang nasend ko. Sa isip isip ko… 😋 talaga?!  Sa dinami-dami. Sa tinagal-tagal ng pagpili ko… 😋 talaga?!

Nakahinga na lang ako ng maluwag nung nagreply ka. Di mo naman napansin. (O sadyang ako lang talaga ang nagbibigay ng issue sa 😋.)

Epic fail #2

Luto ka kahit instant noodles para naman makakain ka, ska pagpawisan ka😉

Reply mo: Utusan daw ba ko 😐

‘Di ko alam kung anong pagkakaintindi mo sa message ko. Kaya binasa ko uli ang message ko kung tunog nag-uutos ba ako. Paano ko ba palalambingin ang linyang yun? Dapat ata inindicate ko [In Malambing Tone]. Malambing kse dapat ang linyang yun. Ang goal ng linyang yun ay malaman mong gusto kong makakain ka ng mainit na sabaw para pagpawisan ka at para maging okay ang pakiramdam mo.

O sadyang epic fail yung linyang pagpawisan ka?

Inisip mo bang gusto kong pagpawisan ka sa pagluluto ng instant noodles?

O sadyang ako lang ang may paniniwalang ookay ang pakiramdam kapag pinagpawisan sa paghigop ng mainit na sabaw?  Smiley banging head against the wall

O sadyang ako lang ang nagbibigay ng issue sa usaping ito. Wala lang naman para sa’yo.  Smiley banging head against the wall

Moral of the story: Hindi lahat naidadaan sa message. Hindi laging it’s the thought that counts. Minsan, o madalas, kailangan ng aktwal na paggawa.

Kaya madalas inaabot ako ng ilang minuto, o oras, o minsan inaabot pa ng araw sa pag-iisip ng imemessage sa’yo. Walang emoticon o emoji ang nagiging sapat. ‘Di naman tinatanggap ang damdamin ko as attachment sa WhatsApp. Sadyang kulang ang mga salita para sa gusto kong ipadama sa’yo.

Hanggang gan’to na lang ba ang kaya ko?

159 of 365

Ewan ko ba kung ano ang pumasok sa utak ko at naisipan kong itype kay Pareng Google ang mga salitang: How to make a girl fall in love with me.

Napaisip ako kung kailangan ko ba talaga mag-research tungkol sa bagay na ‘to? ‘Di pa ba sapat ang mga buhay na karanasan para malaman ko kung ano ang dapat at ‘di dapat gawin? O sadyang may mga tanong lang sa isip ko na hanggang ngayon wala pa ding sagot.

As expected nangunguna sa search results si Wikihow, ang hari ng kasagutan sa lahat na ata ng How. Meron pa s’yang nalalamang pagsisimula sa Understanding Attraction. Sabagay, mas maganda naman ngang ilatag muna ang mga syentipikong batayan ng attraction.

Pero mas natuwa akong basahin ang article na 18 Foolproof Ways to Make a Girl Fall in Love with You. Foolproof daw eh, kaya sige basa.

#1 Don’t rush it. Take your time and play it cool. Never ever make your intentions too clear to the girl you like, and don’t be overeager to pour your feelings. Maniniwala ba ako dito? Hahaha. Parang hindi naman. Di ka nga naniwala nung sinabi ko na sa’yong mahal kita k’se iniisip mong kaibigan lang ang tingin ko sa’yo. Inisip mo pang malungkot lang ako kaya kita niyaya mag-sine dati. So maniniwala ba ako dito? Mukhang niliko nito ang landas ng pagpaparamdam ko sa’yo. Baka kung sinabi ko dati, baka iba ang naging istorya. Pero yun nga, wala na tayong magagawa pa sa nakaraan.

#2 Just the right amount of attention. Don’t drop all your commitments and give her all your attention all the time. That’s the easiest way to make a girl get bored of you really soon. Nasobrahan ko naman ‘ata ang paggawa sa bagay na ‘to. Kaya ngayon ang hirap na bumawi. Mahigit one month na kitang ‘di kinakamusta dahil sa just the right amount of attention na yan. Smiley banging head against the wall

#3 Love yourself. Paniguradong failed na ko dito dahil sa mga senti modes ko dito sa mga sulat ko sa’yo. Bakit ba k’se sinasabi ko pa lahat ng pagiging loser ko sa’yo? Pero yun na yun, siguro bawi na lang next time. Smiley banging head against the wall

#4 Let her see that you have a life. Failed nanaman. Eh sinusulat ko pa sa’yo kung paanong kailangan ko pang iischedule ang paglabas ng bahay para lang may kausaping ibang tao maliban sa mga tao sa loob ng bahay namin. Sinusulat ko pa dito kung paano kita isipin buong maghapon at magdamag. Smiley banging head against the wall

#5 Look great. Nagpagupit na ko para di na ko mukhang ermitanyo! Kaso ‘di mo naman ako nakikita. Kaya no points pa din. Smiley banging head against the wall

#6 Believe in yourself. Failed. Katulad lang ‘to ng #3. Smiley banging head against the wall

#7 Don’t reveal your insecurity. Failed. Katulad lang din ‘to ng mga nasa taas. Smiley banging head against the wall

#8 Don’t get clingy. Pahamak ang give space na yan. Parang #2 lang ‘to e. Iniwasan ko yung araw-araw na pangungumusta, yung kada araw na kumain ka na ba? Ngayon ‘di ko na alam paano uli sisimulan ang pagsasabi ng kumusta. Nakakasabog utak din ang pag-iisip kung clingy na ba ako? OA na ba? Makulit na ba ako? Hanggang nahirapan na kong magsend ng message sa’yo, kakaisip sa clingy-clingy na yan. Smiley banging head against the wall

#9 The dependable guy. Help her around when she needs help. Hanggang message lang ako dito. Lagi lang linyang: Basta andito lang ako. Smiley banging head against the wall

#10 Flirt friendly and naughty. She’d have a harder time flirting with you if there are other guys around, so try to get some alone time with her when you get the opportunity. Wa kwenta ‘tong advice na ‘to. Sa karanasan, wala ‘tong silbi. Alone time? Walang naitulong ang alone time! (Ilang Ampalaya capsules ba ang tinira ko?) Ginawa ko na ‘to. ‘Di ramdam. 😞

#11 Touch her. Wa kwenta din ‘tong advice na ‘to.. Katulad din ‘to ng #10. Wa kwenta din. ‘Di rin ramdam. 😞😞😞😞😞

#12 Don’t tell her you love her. Kalokohan na talaga ang mga sinulat sa article na ‘to. Don’t tell her you love her? Ano, pakiramdaman na lang? Dami nang napahamak sa pakiramdaman na ‘yan. (Ampalaya Level: +1000)  😞

#13 Give her a gift. But make sure the gift is something small or insignificant that it doesn’t even feel like a gift. You could give her a pen, or a little showpiece or a little something you think she’ll like. Zero ako dito. Wala pa akong naibigay sa’yo.

#14 Don’t give her all the control. Meet her often and talk to her over the phone often. But every now and then, back off for a day or two and wait for her to call you or ask you out on a date. By making her take the effort now and then, you’d be forcing her to woo you and try to get your attention! And that would only make her fall harder for you. ‘Di ‘to applicable sa atin. Puputi na ang uwak, ‘di mo ako yayain. (Negativity Level: 2000) 👎

#15 Make her miss you. ‘Di rin ‘to applicable sa atin. Puputi na ang uwak, ‘di mo ako mamimiss. (Negativity Level: +5000) 👎

#16 Don’t always be available. Paulit-ulit na lang. 👎

#17 But don’t be an asshole. Being unavailable now and then while wooing a girl is a great way to let her see that you’re not always available at her beck and call. But that doesn’t mean you have to behave like a total ass. So total ass na ba akong matatawag sa pagiging awol ko lagi sa’yo? 😕

#18 Treat her like a girlfriend. Even before you ask her out or tell the girl that you love her, start behaving like a boyfriend. No comment.

Bagsak ako sa lahat ng nabanggit kaya ‘di na ako magtatakang bagsak talaga ako sa’yo.
Kahit ‘di ko naman nabasa ang article na ‘to, alam ko naman ang mga nasobrahan sa mga ginagawa ko at kung ano ang di ko ginagawa. Pero siguro naghahanap lang ako ng way para isalba ang sarili ko. Saan ba ako nagkamali? Sadyang lagpak talaga sa scoring.
Sadyang si Google na ang nagsasabi na epic fail talaga.

‘Di ko na rin naman iniisip na gumawa ng mga bagay para ma-fall ka. Ewan ko nga ba bakit naisipan ko pang isearch yun. ‘Di naman na siguro importante yun. Dahil siguro kahit gawin ko man ‘tong 18 Foolproof Ways na ‘to, ‘di na talaga e, wala nang eepek. Pag ayaw, ayaw. Pag di pwede, di pwede. . ‘Di naman na siguro importante na mahalin mo din ako. Okay na yung ganto. Okay na yung mahal kita. 💙

155 of 365

Ano pa daw ba ang magagawa nya e sumakay na ako.

Pwede naman nyang sabihin na: Bumaba ka na lang, sa Sta. Mesa na tayo magkita. Mag-iintay naman ako kahit gaano pa katagal. Alam naman nyang matyaga akong mag-intay.

Pero sa mga oras na yun, ‘di na din naman naging big deal pa na nag-around the world ako. Paminsan-minsan sa pag-uusap namin bigla kong maaalala ang epic fail na journey pero tinatawanan na lang namin. Okay na din yun. Nakapagkwentuhan naman kami habang nasa byahe sa PNR.

Kung anu-ano lang naman ang topic namin. Kung paanong sobrang ignorante ko sa mga lugar sa South. Napunta sa mga experiences namin sa pagsakay ng PNR. Nasa kalagitnaan na ng byahe yung kumustahan ng buhay-buhay. At sa isang oras naming magkausap saka nya lang napansing mahaba na ang buhok ko. Bakit daw ako nagpapahaba ng buhok. Sabi ko, trip ko lang. Ngayong iniiisip ko kung bakit nga ba pinapahaba ko ang tuktok na bahagi ng buhok ko, ‘di ko alam ang dahilan. Siguro nga trip ko lang.

At dahil nasa PNR kami, di naiwasang maging topic ang Train to Busan. At yun napunta kay Gong Yoo. Syempre karugtong na nun ang Goblin. At ang napakahabang istorya ng mga Kdrama.

‘Di daw nya expected na addict ako sa Kdrama. Akala nya simpleng nanonoood lang ako. Kaso mas madami pa pala akong natapos na Kdrama at updated pa ako kaysa sa kanya. Isa rin daw pala ako sa mga nilamon ng sistema. Hahahaha.

At matapos ang mahigit isang oras na byahe sa tren bumaba na kami ng Sta.Mesa Station.

Sa pagdaan namin sa tapat ng PUP, ayun flashback na.

Tagal ko na ding ‘di nakapunta dun. Dekada na ang lumipas. Naramdaman naman nyang gusto ko pang sulitin ang simoy ng hangin sa kanto ng Teresa kaya yun, nagyaya mag-shake. Ilang taon na daw ang lumipas ganun pa din ang lasa ng mango shake sa Teresa. At ganun pa rin ang presyo.

Umupo kami sa tapat ng tindahan ng shake. Just like the old days, gabi na pero tatambay pa ng Teresa. Nakakatawa pero kahit gaano na katagal yung panahong lumipas parehas pa rin yung pakiramdam ng pag-upo sa tapat ng tindahan. Iinom ng shake. Magkwekwentuhan. Habang nagdadaanan ang mga tao, wala kayong pakialam.

Gantong-ganto pa din ang kalsadang ‘to…

Parehas na parehas pa din sa Miss You Like Crazy…

‘Di s’ya nakarelate sa sinabi ko. Nagsalubong ang kilay nya at nilakihan nya ako ng mata sabay sabing: Ha?

Napailing na lang ako sa kanya. Dismayadong ‘di s’ya nakarelate sa sinabi ko.  Miss you Like Crazy, John Lloyd at Bea! ‘Di mo ba napanood yun? After ng scene sa ferry, dito sila naglugaw… 

Sa lahat naman daw ng pwedeng maalala, yung pelikula pa talaga ni John Lloyd ang naalala ko sa lugar na ‘yun.

Ano pa ba ang dapat kong alalahanin sa kantong yun?

Ilang segundong blangko. Change topic. Balik sa Kdrama. Hanggang maubos na namin pareho ang large na mango shake na hindi nga talaga nagbago ang lasa lumipas man ang mahabang panahon.

Naghiwalay kami sa tapat ng 711. Ilang hakbang na lang ang layo nya sa bahay nya. Ako nakakailang hakbang pa lang sa 38 kilometers na bubunuin ko para makarating sa bahay namin.

Approximately 145 kilometers ang nabyahe ko sa araw na yun. 145 kilometers para lang may makausap ako. Para lang may makwento naman akong iba sa’yo. Epic fail man ang byahe, worth it na rin siguro ang kwento. Na sana lang ginawa ko nung andito ka. Na kahit wala ka pang reply babyahe na ko. Na mag-iintay ako kahit wala namang kasiguraduhan. Na pupuntahan ko yung kahit ‘di ko alam puntahan. Magbabakasakali ako makita ka lang.

Mag-iintay naman ako kahit gaano pa katagal. Alam ko namang matyaga akong mag-intay. 

Kaso ‘di ko naman ginawa.

‘Di kita nakausap. ‘Di man lang kita nakita.

Parang ngayon, ni magsend ng kumusta ‘di ko magawa.

Wala akong ginagawa kundi mag-intay.