Kung bakit ako sumuko

Tatlong oras na akong nag-iintay sa pag-alis ng bus na kinauupan ko ngayon. Sa loob ng tatlong oras na ‘to ay ‘di ako nagtanong kung may balak pa ba kaming umalis. Siguro ay dahil sapat na ang mga tanong ng iba pang mga pasahero. Ayoko nang dumagdag pa.

Ayoko rin namang magsalita.

Iniisip ko kaninang umalis at subukang maghanap ng ibang bus. Baka merong may linaw ang oras ng pag-alis. Pero nagdalawang-isip ako. Baka k’se ‘pag umalis ako saka maisipan ng bus na ‘to na umalis, sayang na ‘yung oras na inintay ko. O baka wala rin namang ibang bus na mas maagang aalis kaysa dito sa bus na ‘to. ‘Di ba, sayang effort sa paglakad.

Baka. Baka. Madaming baka.

Iniisip ko kung hanggang kailan ko kaya mag-intay. O kung hanggang kailan ako dapat mag-intay. Kung magtatakda ba ako ng oras ay may mangyayari ba sa pag-iintay ko? Kaso naisip ko, ako ba ang mapagpasya sa byahe na ‘to? Hindi ba wala naman akong choice kundi maghintay? Maliban na lang siguro kung pipiliin kong maglakad na lang palayo at maghanap ng iba. Pero may kasiguraduhan ba kung maglalakad ako palayo? May kasiguraduhan ba kung makahanap man ako ng iba?

At sa gitna ng paghahanap ng mga sagot sa mga tanong sa isip ko, naalala ko ang mga ibang pagkakataong tinanong ko din ang mga tanong na ‘to sa sarili ko.

Kung bakit ako nag-intay.

Kung bakit ako sumuko.

Isa lang naman ang dahilan bakit ako nag-intay: Dahil mahal ko.

May mga pagkakataong mahal ko, pero bakit sumuko ako?

Sumuko ba ako o sadyang napagod na ako? O nakakita na lang ako ng bago? Mahal ko pa rin ba s’ya kung susuko na ako? Sumuko lang ba ako dahil sa tagal? Sumuko lang ba ako dahil may iba na s’yang mahal? Pagsuko ba kung iaasa ko na lang sa tadhana ang aming muling pagtatagpo? Pwede mo ba sa aking i-define ano nga ba talaga ang pagsuko?

—————————————————–

Kaya kong sabihing sumuko na ako pero patuloy na nagmamahal ako.

Kaya kong sabihing sumuko na ako pero patuloy na nag-iintay ako.

Kaya kong sabihing sumuko na ako pero patuloy pa ring nadudurog ang puso ko.

—————————————————–

Minsan akong sumuko dahil ‘di n’ya ako kayang iharap sa iba.

Minsan akong sumuko dahil sinabi sa akin na gusto n’yang magkaanak, at magkaroon ng pamilya.

Minsan akong sumuko dahil anlayo n’ya at ‘di ko na s’ya maramdaman.

Minsan akong sumuko dahil sa haba ng pag-iintay.

Minsan akong sumuko dahil sinabi n’yang creepy na at ‘di n’ya ako mahal.

Nakakatawang nung sinabi sa akin ‘yan the second time around, ‘di man lang ako nasaktan. Wala man lang akong naramdaman. Imagine, lahat ‘yan in one.

Nakakatawang ang dahilan ng pagsuko mo sa isa ay ‘di mo magawang dahilan para sa iba.

Iba-iba ‘yung magiging turning point mo ng pagsuko. Kung sa iba, ‘yun na, sagad na. Pero sa kanya, wala, kaya pa.

—————————————————–

—————————————————–

At matapos ang apat na oras na pag-iintay ay umalis din ang bus. At matapos ang walong oras ay nasa Naga na ako!

—————————————————–

Sinukuan ko lang ang pag-iisip,

Pero ‘di ko sinukuan ang pag-iintay.

—————————————————–

(Oo nga pala, ang kumpletong title nito ay: “Kung bakit ako sumuko sa pag-iisip kung bakit ako nag-iintay sa pag-alis ng bus”. Ang gulo di ba? Kaya ‘yan shorter version na lang.)

Advertisements

Sunshine Blogger Award

Alam mo ‘yung ilang oras ka na sa harap ng laptop pero wala kang matype? ‘Yun ang pakiramdam ko ngayon. Gustong magsulat, andaming gustong isulat pero ‘di makapagsimula, walang matype.

At sa pag-iisip ng simula ay naisip ko na lang na sumagot sa mga nakatenggang nominations para sa Sunshine Blogger Award. Maraming salamat kay Mark Anthony, Mommy Jhem at Jheff para sa mga madugong tanong na nagbigay daan para magamit ko naman ang mga braincells ko.

At ‘yun. Sorry kung ‘di ako masunurin sa rules. Basta sasagot na lang ako.

(NOTE: Mahaba-haba ‘to panigurado. Ang dami nilang tanong…. Pwedeng huminto sa pagbabasa, anytime.)

So simulan na natin sa mga tanong ni Mark Anthony at Mommy Jhem:

TELL TEN FACTS ABOUT YOU, CAN BE FUNNY OR WHAT.

(Siomai, umpisa pa lang, wala na akong maisip… whew… ‘yun…)

  1. Ely ang nickname ko k’se favorite ko si Ely Buendia.
  2. S’yempre karugtong na n’un na favorite ko ang Eraserheads.
  3. S’yempre dahil favorite ko ang Eraserheads ay proud akong sabihing kumpleto ako ng cassette tape ng mga album nila. Kumpleto ko noon. Noon k’se wala na sila ngayon. Huhuhuhu. (Okay lang bang kausapin ko si Ex para makuha ko ang mga cassette tapes ko? Pati na rin ‘yung mga song hits ko, ska ‘yung mga ‘educational’ kong mga babasahin…)
  4. Nagpakulot ako nun para makuha ko yung wave ng buhok ni Ely Buendia. Bwahahahahahaha. Patawarin n’yo na ako, baliw lang.
  5. Dahil ako ang presidente ng klase namin n’un, pinagpilitan kong ang Graduation song namin ay “Minsan“, s’yempre Eraserheads song dapat.
  6. Ano pa ba? Pwede bang basahin n’yo na lang ‘yung mga sagot ko sa One Lovely Blog Award? Pito yun, so sobra na sa sampu… Hahahahaha antamad ko lang…

Okay next… whew bakit ang haba?!?!

ANSWER THIS TEN RANDOM QUESTIONS :

1. What inspired you to have your blog?
“What” talaga? ‘Di pwedeng “who”? Bwahahahahahaha. Syempre PAG-IBIG. (Capslock para intense.)

2. Who’s your idol in singing and what’s this song of him/her that makes you cry?
Katulad ng nasabi ko sa taas eh favorite ko si Ely Buendia. Pero pwede bang sa panahon na ‘to ay si Lady Gaga muna? At ang song ay ang makadurog pusong I’ll Never Love Again.

3. Fave place in the world and why?
At home… Bwahahahahahahaha. Why? Ganun talaga. When you find “the one”,  home is wherever you are with them. So saan pa ba ang magiging fave place ko… s’yempre sa tabi n’ya.

3. Best goal/s in life.
Slumbook ba ‘to? ‘Yun… Maging masaya, at mag-share ng kasiyahan sa iba. 🙂

4. Something that you already fulfilled?
Fulfillment na ‘yung nasurvive ko ang 1,099,353,600 seconds ng existence ko. Sa bawat araw, pinagpapasalamat kong napapagtagumpayan kong piliing mabuhay.

5. What’s the best thing that blogging can give you?
‘Yung pakiramdam na nakahinga ka.

6. If there’s someone you’ll be most thankful to, who would it be (except for God)? Why?
I-parking muna natin ang tanong na ‘to.

7. English or Mathematics ?
BOTH. Pero pwede bang History na lang? O Arts? O TLE?

8. Forgive and forget or hate and avenge ? Where are you?
Forgive and forget.

9. Have you ever denied yourself only for other people? Tell us a story. 🙂
Madaming beses. Sige susulat na lang ng other post para dito, baka ‘di tayo matapos eh.

10. How does it feel being awarded by this? Explain.
Nakakatuwa. K’se nagkakaroon ng rason para magsulat, para mapagana ang brain cells at makapagkwento ng kung anu-ano.

——————————————————————————————-

Whew….

‘Di pa tapos…

Mga tanong naman ni Papa Jheff…

Hangdamiiiiiiii…

1. Mas pipiliin mo ba ang trabaho na malaki ang sahod pero stressful, o maliit ang sahod pero walang stress?

Naranasan ko na parehas eh, pero siguro d’un ako sa malaki ang sahod kahit pa stressful… Parang mas nakakastress k’se ‘yung maliit ang sahod… hahahaha… Parang okay na ako mastress sa work, wag lang mastress sa bahay dahil sa maliit na sahod…

2. Dapat ba na ang mag-jowa/mag-asawa alam ang password ng kanya-kanyang Facebook account?

Hindi required pero okay lang na alam. Alam lang naman eh. ‘Di naman ibig sabihin eh bubuksan na agad. Ibibigay ko ‘yung akin, para in case of emergency (tunay na emergency) eh may mag-uupdate ng account ko. Hindi naman big deal basta importante malinaw sa inyong dalawa ‘yung pagtitiwala at respeto.

3. Kung may body odor or bad breath ang kaibigan mo, paano mo siya sasabihan nang hindi siya mao-offend? O hindi mo na lang sasabihin sa kanya?

‘Di ko siguro masasabi pero pwede ko s’yang bigyan ng deodorant o toothpaste at mouthwash, tapos sasabihin ko may nagpapamigay lang sa daan, sa kanya na lang k’se madami pa akong stock sa bahay hahahahahahha.

4. Ano ang iyong kahinaan?

‘Yung lambing. Kahit sino man ‘yan.

5. Kung galit ka sa isang tao, ano ang dapat niyang gawin para mawala ang galit mo sa kanya?

Katulad din ng sagot sa kung ano ang kahinaan ko ‘tol… lambing.

6. Ano ang “craziest” thing na nagawa mo sa ngalan ng pag-ibig?

Sa dami ‘di ko na malaman kung ano ang “craziest” d’un. Iba-ibang kabaliwan eh…

7. Ano ang mas masakit na klase ng break-up, yung dahil sa third party? O dahil hindi kayo itinadhana?

Yung level ng sakit siguro depende kung paano natin tinatanggap ang mga bagay-bagay. Kung may third party then ibig sabihin ‘di rin tinadhana. Kung walang third party pero naghiwalay pa rin, meron pa rin rason ‘yun, hindi pwedeng wala, hindi lang basta hindi itinadhana. Lagi pa ding choice ‘yan. Kung nasasaktan dahil sa thought na “mahal n’yo naman ang isa’t isa eh pero ‘di tinadhana”, sinasaktan lang natin ang mga sarili natin, pero never naman k’seng naging sapat na mahal lang, siguro mas nasasaktan lang tayo dahil sa mga what if’s, ‘di lang natin matanggap na tapos na, ‘di nila tayo mahal enough para magstay sila.

8. Anong pelikula ang tumatak at nagkaroon ng malaking epekto sayo?

PK. Iniisip ko kung 3 Idiots ba o iba pang pelikula ni Aamir Khan. Pero mas nakakarelate ako dito bilang isa akong alien katulad ng bida sa pelikula. At madalas din akong napagbibintangang PK (PK=lasing). Pero ibang klase ‘tong pelikulang ‘to. Panoorin n’yo.

9. Kung magsusulat ka ng libro na babasahin ng lahat, ano ang mensahe mo sa mundo?

Sa araw-araw, piliin natin maging mabuting tao.

10. Sino ang taong nag-iwan ng marka sa buhay mo at bakit?

Lahat naman ng nakilala natin nag-iiwan ng marka sa buhay natin, iba-iba lang ang laki, iba-iba lang ang lalim.

11. Meron ka bang pinagsisisihan sa buhay?

Merong mga bagay na sa umpisa pinagsisihan, pero habang lumilipas ‘yung panahon narealize ko naman na ‘di sila dapat pagsisihan. ‘Eto ako ngayon dahil sa mga bagay na ‘yun. Iba ang magiging istorya kung ‘di ‘yun nangyari, ‘di ba? Baka ‘di ko ‘to sinusulat, ‘di mo rin binabasa.

12. Anong legacy ang gusto mong iwan sa mundong ito?

Alam ko work-in-progress pa ako… Pero s’yempre ang gusto nating iwan ay ang best and most beautiful part of us, ‘di ba? Mabuting puso. Kailangan ng mundo ‘yun.

13. Ano ang pinakamahalagang aral ang natutunan mo sa buhay?

“Akala mo lang sa una ‘di mo kaya. Magugulat ka na lang na kaya mo naman pala. Humihinga ka pa din. Buhay ka pa din.”

14. Kung may isang bagay na pwede kang baguhin sa iyong nakaraan, ano ito?

Wala naman. Kung babaguhin ko k’se ang “nakaraan” alam kong magbabago din ‘yung “ngayon” ko. Gaano ba kaimportante ‘yung bagay na ‘yun para itaya ko ‘yung kung ano ang meron ako ngayon ‘di ba? Sapat na sa akin ‘to.

15. Saan ka mas naniniwala, sa destiny or sa free will?

Free will. Kailangang may gawin tayo, may piliin tayo. Paano tayo tatama sa lotto kung ‘di naman tayo tataya ‘di ba? Walang guarantee na pabor sa atin ang end result. ‘Di lang naman tayo ang mapagpasya sa mga bagay-bagay lalo na kung may involved na ibang tao. Pero okay na ‘yung may ginawa tayo ‘di ba?

‘Yung pag-iintay sa ihahain sa atin ng tadhana ay part ng free will natin. Choice nating maniwala sa destiny. Choice nating walang gawin.

——————————————————————————————-

Whew… Para akong nag-exam… 

Ang hirap pag bloggers ang nagtatanong ang tataba masyado ng utak…

Naubos na ang energy ng brain cells ko sa pagsagot, ‘di na ako magtatanong hahahaha. sunshine-blogger-award

Lady Gaga – I’ll Never Love Again

Sisihin natin ang full moon sa post na ‘to.

—————————————————————————————————————————————————————————————————————————-

Wish I could, I could’ve said goodbye
I would’ve said what I wanted to
Maybe even cried for you
If I knew it would be the last time
I would’ve broke my heart in two
Tryin’ to save a part of you
Don’t wanna feel another touch
Don’t wanna start another fire
Don’t wanna know another kiss
No other name falling off my lips
Don’t wanna give my heart away
To another stranger
Or let another day begin
Won’t even let the sunlight in
No, I’ll never love again
I’ll never love again, oh, oh, oh, oh
When we first met
I never thought that I would fall
I never thought that I’d find myself
Lying in your arms
And I want to pretend that it’s not true
Oh baby, that you’re gone
‘Cause my world keeps turning, and turning, and turning
And I’m not moving on
Don’t wanna feel another touch
Don’t wanna start another fire
Don’t wanna know another kiss
No other name falling off my lips
Don’t wanna give my heart away
To another stranger
Or let another day begin
Won’t even let the sunlight in
No, I’ll never love
I don’t wanna know this feeling
Unless it’s you and me
I don’t wanna waste a moment, ooh
And I don’t wanna give somebody else the better part of me
I would rather wait for you, ooh
Don’t wanna feel another touch
Don’t wanna start another fire
Don’t wanna know another kiss
Baby, unless they are your lips
Don’t wanna give my heart away
To another stranger
Don’t let another day begin
Won’t let the sunlight in
Oh, I’ll never love again
Never love again
Never love again
Oh, I’ll never love again
Songwriters: Aaron Ratiere / Hillary Lindsey / Natalie Hemby / Stefani Germanotta
I’ll Never Love Again lyrics © Sony/ATV Music Publishing LLC, Warner/Chappell Music, Inc

Kung hindi mo pa napanood ang “A Star Is Born” ay pwede ka na tumigil magbasa…

‘Di ka matutuwa sa akin.

————————————–

I’ll Never Love Again – Now playing. On repeat.

————————————–

Isa akong nilalang na kayang makinig sa iisang kanta paulit-ulit sa buong araw. O kahit dalawang araw. O tatlo. O apat. O isang buwan.

Siguro ‘di mo maiintindihan kung paano ko natatagalan ang isang kanta sa isang buong araw. Siguro ‘di mo maiintindihan ang mga trip ko sa buhay. Siguro ‘di mo maiintindihan ang mga paniniwala ko sa buhay, ang mga choices ko, ang mga desisyon ko.

‘Di ko alam kung may tao nang lubos na nakaintindi sa akin at sa buong pagkatao ko. Siguro meron naman… pero siguro napagod na sila sa pag-intindi… o siguro tinulak ko na sila palayo.

Katulad ni Jackson, ‘di ko alam kung bakit ang hirap kalabanin ng mga nagtatalong thoughts sa utak ko… Kahit pa may Ally. Kahit pa may sobrang mahal na mahal kang Ally. Nakakatawang sa sobrang pagmamahal mo ang naiisip mo na lang ay itulak s’ya palayo o tanggaping ang mundo n’ya would be better off na wala ka. Nakakatawang sa sobrang pagmamahal, pipiliin mong mawala na lang. Sakripisyo ba o pagiging selfish ang gagawin mo eh hindi mo alam. Sa totoo lang, wala ka na lang talaga maintindihan, nilamon ka na ng kung anu-anong emosyon na gusto mo na matapos na lang.

Pero sana makasulat muna ako ng maganda katulad ng kantang ‘to na sinulat ni Jackson. ‘Di man kanta eh makasulat man lang ako ng maganda. ‘Yung tatagos sa puso mo… ‘Yung madadama mo na during and in between ng struggles ko, ‘di ka naman nawala sa isip ko. Sadyang mahina lang talaga ako.

Para sa mga pansamantalang anghel sa lupa

Nakilala kita sa tagpo ng buhay ko na nagsisimula na akong mangarap at maging masaya uli. Pero alam naman natin na nung nagsimula akong tumingin sa bright side ay ska dumilim ULI ang mundo para sa akin.

‘Di ko alam kung ano ang magiging kwento kung hindi kita nakausap nung oras na ‘yun. ‘Di ko alam kung ano ang magiging kwento kung hindi ka naging makulit, kung hindi mo ako dinaan sa blackmail.

Siguro nga, sinukuan ko na lang.

It happens like this. One day you meet someone and for some inexplicable reason, you feel more connected to this stranger than anyone else—closer to them than your closest family. Perhaps because this person carries an angel within them—one sent to you for some higher purpose, to teach you an important lesson or to keep you safe during a perilous time. What you must do is trust in them—even if they come hand in hand with pain or suffering—the reason for their presence will become clear in due time.

Though here is a word of warning—you may grow to love this person but remember they are not yours to keep. Their purpose isn’t to save you but to show you how to save yourself. And once this is fulfilled, the halo lifts and the angel leaves their body as the person exits your life. They will be a stranger to you once more.

-ANGELS, Lang Leav (Love & Misadventure)

Mabuti kang kaibigan. Iniisip ko kung minahal kita dahil andun ka nung mga panahon na yun, o dahil hanggang ngayon andito ka pa din. O siguro minahal kita sa paglipas ng panahon na nakilala ko ang kabutihan ng puso mo at katatagan ng pagkatao mo. Sino nga ba ang ‘di magmamahal sa’yo? Oo nga pala, kahit na complete package ka na eh meron pa ring mga g*g* na sinaktan lang ang puso mo. Kaya masisisi mo ba ako kung maging over protective ako?

Pero gustuhin ko mang maging super hero ng buhay mo katulad ng pagiging superhero mo sa buhay ko, alam naman nating lahat ng bagay ay temporary… may magbabago. At kahit anong gawin ko, ‘di kita mapoprotektahan 24/7. Na kahit anong bilin at paalala ko, ‘di pa rin magiging siguradong ‘di ka na nila masasaktan. Kaya siguro magtitiwala na lang ako sa mga bagay na nagustuhan ko sa’yo: ang kabutihan ng puso mo at katatagan ng pagkatao mo.

Gusto kong magsulat ng mga bagay na tungkol sa’yo. Na baka k’se ‘di mo alam. O baka nakalimutan mo na. Pero habang nagsusulat ako, naisip ko, baka ‘pag nabasa na nila eh lahat na sila ay mainlove sa’yo. Masisisi mo ba kung minsan ay selfish ako? Hahahaha.

Alam mong lagi akong magpapasalamat dahil sa pagkakaroon ng mabuting kaibigan na tulad mo. Alam mong mahal kita at gusto kong maging masaya ka. Kung makikilala ka lang nila sa kung paanong nakilala kita, ‘di ko alam kung pakakawalan ka pa nila.

Hindi ko alam kung hanggang kailan ang pagiging pansamantala nating tao sa buhay ng isa’t isa. Kung dadating tayo sa panahon na nagbago na lahat, basta lagi mong tatandaan na minahal kita.

Na kamahal-mahal ka.

‘Wag na wag mong kakalimutan ‘yun.

Kamahal-mahal ka.

Oki?

At maganda ka, kahit pa bagong gising ka pa.

(At ‘yung title ko? Pampam lang.)

Si Bughaw at si Pink Madness

Gusto ko nang matulog pero sadyang gising at buhay na buhay pa ang diwa ko. Inoff ko na ang phone ko para hindi na ako matukso. Pumikit na ako, nagdasal. Pero ‘yun, hyperactive pa din ang braincells ko. Kaya ‘eto, binuksan ko na ang laptop, at pinagbigyan na ang kamay kong kanina pa gustong-gustong magtype.

Sabi ko nga pala nung isang araw ay isusulat ko ang lovestory namin ng isang ‘di imaginary na tao sa buhay ko. Kaya siguro ‘di ako matahimik na hindi magtype.

Binabalaan ko na kayong medyo mahaba ang kwento na ‘to. Pero kung wala naman kayong magawa eh sige, basa lang. Pagpasensyahan n’yo na ang mga kacornyhan na kasama na sa bawat kwento ng pag-ibig ko. At oo, nasa WordPress pa rin kayo at wala sa Wattpad. Sadyang kasama lang sa araw-araw na buhay ko ang humukay ng matatandang kwento. Katulad nito. At nangyari ‘to 20 years ago.

June, 1998. Third year highschool ako nung napagpasyahan kong lumipat ng eskwelahan. Sabi ko kay Mama eh ilipat na n’ya ako, pangako magpapakabait na ako. Sinulat ko lang ‘yun sa isang pilas ng yellow paper. Hindi uso ang usap sa bahay namin kaya pati nanay ko ay sinusulatan ko lang kahit na araw-araw naman kaming magkasama sa bahay. Ewan ko kung ‘di ba talaga uso ang pag-uusap sa amin o ako lang talaga ang may problema. Pinagbigyan naman ako ng nanay ko. Alam din naman n’yang kahit ‘di s’ya pumayag eh ‘yung gusto ko pa rin ang susundin ko. At ‘yun nga, inilipat na n’ya ako ng eskwelahan.

Marami naman kaming transferee nun sa klase. Ang kaibahan ko nga lang sa ibang transferee na kasabayan ko ay hindi naman ako pinatapon ng eskwelahang pinanggalingan ko. Medyo bigatin ang pinanggalingan kong eskwelahan kaya sa unang araw pa lang ay naging talk-of-the-town na ako. And’yang nakataas na ang mga kilay ng mga top students sa section namin na para bang aagawan ko na sila ng pwesto. Ang mga teacher ay feeling close na sa akin dahil Alma Mater nila nung college ang pinanggalingan ko. Ang Principal at Commandant ng CAT ay kapitbahay ko na lalo pang nagpataas ng kilay ng mga tao.

As if namang mahalaga ‘yung mga bagay na ‘yun sa akin. Simple at tahimik na buhay lang ang hangad ko.

Hindi lang sa section namin may tumaas ang kilay sa akin, ewan ko ba, iniisip nilang ang bawat pagtatanong ko ay nangangahulugan ng kayabangan ko. Pero nagtatanong lang naman ako.

“Bakit wala tayong fire exit?”

“Bakit meron tayong flag retreat t’wing Biyernes?”

“Bakit walang dictionary sa library?”

“Bakit laging pansit bihon ang tinda sa canteen?”

At marami ko pang bakit.

Siguro nga, ‘di na ako dapat nagtatanong.

Hanggang dumating ang kampanya para sa Student Council. Syempre nagtatanong pa rin ako.

Paano n’yo masasabing magagampanan n’yo ang mga kailangan n’yong gawin sa Student Council eh Officer din kayo ng CAT, ‘yung academics n’yo pa? Mapagsasabay-sabay n’yo ba lahat ‘yun?

Time management lang naman ‘yan.

‘Yun ang sinagot n’ya sa tanong ko. Nakataas ang kilay n’ya habang sinasabi n’ya ang mga salitang ‘yun pero napangiti n’ya ako. S’ya lang k’se ang bukod tanging sumagot sa mga tanong ko ng hindi “ewan”.

At lumipas ang mga araw na lagi na lang sa twing magkakasalubong kami ay tataasan n’ya pa rin ako ng kilay. Hahaha, ang presko ko ba talaga? Nagtatanong lang naman ako.

Kaya nagulat na lang ako nung kinausap n’ya ako.

Program ‘yun ng Linggo ng Wika. Na-late ako. Wala na akong planong pumasok dahil naaksidente ako nung gabi bago ang araw na ‘yun. Pero no choice, kasali ang section namin sa competition at ‘di ako pwedeng ‘di pumunta. Dahil late ako ay kailangan kong tubusin ang ID ko sa office ng Student Council. At andun s’ya. Si Rhina. Inabot ang ID ko, ska sinabing “Sige wag mo nang bayaran, ‘di ko rin naman nilagay sa logbook. Nabalitaan ko naaksidente ka kagabi.” Ilang minuto akong nablangko. First time ‘yun na tumingin s’ya sa akin na ‘di nakataas ang kilay n’ya. First time ‘yun na nakita ko s’yang ngumiti sa akin. Wala akong nasabi kundi “thank you.”

At mula nung araw na ‘yun ay s’ya na ang pinakamagandang babae sa paningin ko.

Fourth year s’ya at third year ako, ‘di ko alam kung paanong magtatagpo ang landas namin para maging magkaibigan. Kaya naisipan kong sulatan s’ya. At ang pen name ko sa sulat ay: Bughaw. Ngayon alam n’yo na ang pinagmulan ni BughawBlueAsul. Nalaman naman n’ya agad na ako ‘yun. Pinagtanong n’ya ang penmanship. Pero kahit naman daw ‘di na n’ya ipagtanong ang penmanship ay naisip na n’yang ako ‘yun. Masyado daw k’seng mataba ang utak ng nagsulat.

Nagulat akong nakatanggap din ng sulat mula sa kanya. At ang pen name naman n’ya ay: Pink Madness. Hahahahahaha. Hindi pa uso ang text 20 years ago, kaya isipin n’yo na lang kung naka-ilang sulat kami sa bawat isa. Araw-araw ‘yun. Minsan may dalawa, tatlong sulat pa sa isang araw. At ‘di ko alam kung paanong ‘di kami naubusan ng isusulat sa bawat isa.

‘Di naging sikreto ang panliligaw ko sa kanya. Kahit na alam kong andaming naka-aligid sa kanya, sige pa rin ako. Pakiramdam ko nga n’un para lang akong kutong lupa kumpara sa ibang mga nanliligaw sa kanya pero sige lang, bahala na si Batman kung matatagpuan pa akong buhay kinabukasan.

Aabangan ko s’ya t’wing umaga. Ipagdadala ng mga libro. Ibibigay ang sulat ko. Sasabayan ko s’ya hanggang sakayan t’wing uwian. Dadalaw ako sa kanila t’wing Friday night. Magsisimba kami t’wing Linggo.

At isang araw, sinabi na n’yang “I love you too.”

Ewan ko pero kahit kami na, nililigawan ko pa rin s’ya. Nililigawan ko pa rin ang buong pamilya n’ya. One time, nagsetup kami ng kabanda ko sa kalsada sa tapat ng bahay nila. Kinuntsaba ko pa ang buong pamilya n’ya para lang s’ya masurpresa. Sabi ko k’se hindi pwedeng ‘di ko s’ya maharana, old school man, kailangan maharana ko s’ya. S’yempre ano pa nga ba ang kanta eh ‘di Parokya ni Edgar’s Harana. Malaki na ang mata n’ya pero lalo pang lumaki nung gabing ‘yun. Pagkatapos ng kanta ay yumakap s’ya sa akin at sa buong gabi ‘di na natapos ang mga salita n’yang puro mahal kita.

Naalala ko nung may disco sa school ay kinuntsaba ko pa ang DJ ng mobile para lang patugtugin ang mga favorite love song naming dalawa, makabawi man lang dahil hindi ko man lang s’ya naisayaw kahit isang beses sa buong gabi na ‘yun dahil nakaduty akong COCC na bantay sa gate, na alam ko namang sinadya ng Batallion Commander naming may gusto sa kanya. At bago kami umuwi nang gabing ‘yun ay binigay ko sa kanya ang singsing naming dalawa na pinasadya ko pang palagyan ng Pink Madness at Bughaw. At sinabi ko sa kanya na, ” ‘Di ko maipapangakong lagi akong nasa tabi mo, pero sana lagi mong iisiping andito lang ako.

At sabi ko, babawi pa rin ako sa utang na sayaw sa kanya.

Bumawi ako at sinamahan ko s’ya sa buong gabi ng JS Prom, at sa lumipas na 18 songs ay hawak ko ang kamay n’ya, isinayaw ko s’ya ng tumugtog na ang Got to Believe in Magic, King and Queen of Hearts at All My Life.

At ang 18 songs ng JS Prom ay ginawan ko ng mixtape at binigay sa kanya bilang graduation gift ng March.

Hindi ko na matandaan kung paanong natapos na lang ang lovestory namin. ‘Di naman kami nag-away. ‘Di na lang namin namalayan na wala ng sulat, wala ng pagkikita, wala nang pag-uusap… Walang breakup. Pero wala namang naghanap ng closure. Nag-moveon na lang kami ng kusa. Siguro dahil bata pa kami? Siguro dahil busy kami pareho? Siguro dahil mababaw pa ang pag-ibig namin?

‘Wag ko raw kwekwestyunin ang naging pagmamahalan namin. Dahil nung panahon na ‘yun alam naming mahal namin ang bawat isa. Bumuo na kami ng pangarap. Andami na naming plano. Hindi man daw naging kami sa finals, ‘wag ko daw iisipin na ‘di ako kamahal mahal na tao. Hindi man daw naging kami sa finals ay hindi ibig sabihin ay lagi na lang akong maiiwan.

Magmamahal ka pa din, sabi nya.

Di na siguro, durog na durog na ang puso ko, durog na durog na ako, sabi ko.

‘Di mo naman kailangang maging buo

dahil ang bawat piraso ng durog mong puso

nagmamahal pa rin ng buong-buo.