P.U.P.

Bachelor in Political Science. 2000-2001.

Doon kita unang nakilala. Yun na nga lang din ata ang naalala mo tungkol sa akin: Isang simpleng classmate mo nung first year college. 

Magkaiba ung mga barkada natin nun, wala akong alam tungkol sa’yo kundi ang pangalan mo at batang Ramon Magsaysay ka. Tanda ko nun lagi mo kasama ung mga dati mong schoolmate, meron pang psych ang course na lagi akong tinatawag na Chuckie. Medyo di ako lumalapit sa inyo kse medyo nahihiya ako sa inyo, para kseng iba ang mundo nyo…

O iba ang mundo ko.

Lahat kayo seryoso mag-aral samantalang ako sineseryoso ang paggawa ng sulat kay Maricris. 

Pero siguro maliit lang din talaga ang mundo at nakasama din kita dahil sa “common friends”. Common friends talaga… 

At naganap na nga ang birthday mo at ni Joey. Pagkakain, nag-arcade pa tayo. At after nun, instant attached na ‘ko sa’yo. 

(Attached talaga?.. Di ko alam kung anong ibang term ang pwedeng magdescribe sa nararamdaman ko that time.)

Naging kumportable na kong kausap ka… Lahat na ng crush ko kilala mo. Lahat ng problema. 

Second sem.

Parehas tayo ng piniling major kaya classmate pa din tayo. Sa mga panahong pumapasok ako, lagi na tayo magkasama kase nasa isang barkada na tayo… Lagi na tayo magkasabay kumain. Magkasabay umuwi… 

 Kaso lagi naman akong absent.

Sa tagal ng lumipas na mga taon nakalimutan ko na ang mga detalye. Ang naalala ko na lang yung mga pagkakataon na hawak ko yung kamay mo. Hawak ko ng mahigpit na parang ayaw ko nang bitiwan. 

Walang nakakaalam ng tungkol sa atin… Kahit nga tayong dalawa. Basta automatic na lang. Pag tayong dalawa na lang, holding hands na tayo, sa sine, sa jeep sa Seattle hanggang Philcoa.

Minsan, madalas iniisip ko what if kung ‘di ko na binitawan ang kamay mo, what if dati pa nilinaw ko na sa’yo kung ano tayo, what if sinabi ko sa’yo na mahal kita, what if ikaw ang pinili kong mundo…

Pero eto ang pinili natin. 

Pinili natin ang magkaibang mundo.
(sulat para kay elsie)

Advertisements

Intro

Bigla kita napanaginipan. Di ko alam kung bakit. Matagal-tagal na rin na ‘di kita naiisip. Hanggang eto… Ginulo mo nanaman ang mundo ko. Sorry, alam ko wala ka naman kasalanan kung napanaginipan kita. Adik lang ako para sabihin pa sa’yo. Nagmessage ako sa’yo sa Whatsapp. Iniisip ko kse baka may dahilan bakit kita napanaginipan. Same old me, milya na ang tinakbo ng storya sa utak ko dahil lang sa isang panaginip. Kaso, yun nga, same old you, ‘di ka man lang sumagot ng ‘kumusta din’ sa kumusta ko. Same old you, magpaparamdam kung kelan gusto magparamdam.

Pero ieedit ko na nga ang linya kong ‘dahil lang sa isang panaginip’, hindi lang yun, minsan lang kita mapanaginipan kaya ‘di maliit na bagay yun. Breakthrough ko na ngang masasabi ang panaginip na yun. Dahil sa panaginip na yun, nayakap kita, nahalikan. At nasabi kong mahal kita. At ‘di ka biglang nawala.

‘Di katulad ng laging nangyayari sa atin. 

(Sulat para kay Elsie)