256 of 365

Nakakatawang minessage ko ang ex ko para lang itanong kung buhay pa ba ang mga gamit kong naiwan sa kanya. Ilang taon din akong ‘di nagpaparamdam sa kanya, tapos ayun, sobrang kapal ng mukha ko ‘no? ‘Di pa naman nya nababasa. Ewan ko, malamang ‘di n’ya babasahin ‘yun. O kung basahin man n’ya at kung magrereply man s’ya, panigurado sasabihin n’yang wala na, tinapon na n’ya o kaya sinunog na n’ya. What to expect eh sobrang g*go kong karelasyon sa kanya.

Pero dahil may gusto akong makuhang bagay, kinapalan ko ang mukha ko at nagbakasakali.

Para sa asul na Blue Soda na wallet.

Ilang taon ko ding kasama ‘yung wallet na ‘yun. Andami na naming napuntahan. Agimat na nga ang tawag ko sa kanya nung nasa Isabela ako. Makalimutan ko na lahat, ‘wag lang s’ya. Pinagkabalot-balot ko pa sa balot ng Bear Brand, para siguradong ‘di mababasa ‘pag umulan. Kasama ko s’ya sa pabalik-balik na pag-akyat ko ng Baguio at Sagada. Kasama ko din s’yang tumira sa Dumaguete. Kasama ko s’ya sa ilang beses kong pagshishift ng course.

Ewan ko ba bakit ‘di ko na sinama ang wallet na ‘yun pagpunta ng Dubai. Iniwan ko s’ya at ‘di ko na nabalikan. Tapos ngayon, nagbabakasakali akong makukuha ko pa s’ya sa pinag-iwanan ko. Samantalang alam ko naman, kung may susunugin o itatapon ‘yung ex ko, paniguradong unang-una ‘yun sa listahan. Alam n’yang sobrang importante sa akin n’un. Pinag-awayan pa namin minsan. Binigyan n’ya daw k’se ako ng bagong wallet, pero ‘yun pa din ang ginagamit ko. Parang s’ya lang daw, and’yan naman s’ya, pero ikaw pa rin ang gusto ko.

Mukhang ‘di ko na matatagpuan uli ang wallet na ‘yun. Mukhang hanggang isip ko na lang ang presensya n’ya.

Parang ikaw.

Hahahaha. History nanaman. Pasensya ka na, ilalagay ko na dito ang lahat ng kaya kong tandaan bago pa burahin ng pagtanda. Ang dami ko nang ‘di maalala. Kahit anong pilit ko. Hinanap ko ang mga classmate natin sa FB. Pilit kong inaalala yung mga katabi natin sa klase. Nasa dulo tayong row. Lagi kita tinatanaw dahil mga ilang classmate din ang pagitan natin. Ni hindi ko man lang matandaan ang last name nila Lorena at Emerson. Yung kay Mary Jane at Heiress lang ang naaalala ko. Wala akong matandaan sa mga pangalan ng mga lagi mong kasama. Si Jesepe lang. Hanggang ngayon iniisip ko pa rin kung sino si Chuckie, yun yung laging tawag sa akin ng mga kasama mo lagi dati plus yung barkada n’yong Psych ata ang course. Iniiisip ko kung sa klase natin sa Algebra kay Sir Aganan una kitang tinitigan. Habang nagsasagot ka sa board. O sa klase natin sa Filipino kay Mam Lachica. O sa klase natin sa PolSci kay Sir Monares. O sa English class habang nagyoyosi si Mam Uy. O baka dahil lagi tayong may vacant ng matagal dahil laging wala ang prof natin sa History. O natamaan mo ng dart ang puso ko sa PE class natin. Epic fail kse talaga ako lagi pag PE.

Tatlong beses tayong nag-sine pero ‘di ko maalala ‘yung isa. Tatlo nga lang ba? Coyote Ugly, Kailangan Ko’y Ikaw (kasama ang barkada), ‘yung isa ‘di ko maalala, kahit ano’ng pilit ko. Ikaw lang ang naaalala ko sa araw na ‘yun at ang bagong orange t-shirt ko at ang Bench 8 kong pabango. Mukhang hindi ko ‘ata inintindi ‘yung pelikula na ‘yun. Yung pagpapacute ko lang sa’yo ang naaalala ko.

History talaga…

At makakalimutan ko ba ang wallet na hiningi ko sa’yo?

Ang asul na Blue Soda na wallet.

Nakita ko lang, dahil kulay asul, hiningi ko na sa’yo.

12 years din kaming nagkasama n’un.

Magtataka ka pa ba kung paanong all those years naiisip pa din kita?

Kaso mukhang ‘di ko na matatagpuan uli ang wallet na ‘yun. Mukhang hanggang isip ko na lang ang presensya n’ya.

Parang ikaw.

 

 

Advertisements

This I Promise You

Ely’s Version

Wala akong magawa kaya nagbasa ako ng mga old conversations natin. Kahit naman madami akong ginagawa, nagbabasa pa rin ako, kahit paulit-ulit na lang.

At sa pagbabasa ko, nadaanan ko ‘tong kantang ‘to. Sinend ko sa’yo ‘to nung birthday mo last year. Natanong ko k’se sa’yo kung natatandaan mo pa kung anong song ang kinanta ko sa’yo nung one time na may dala akong gitara nung PE natin dati. Sabi mo wala naman akong kinanta para sa’yo. Sabi ko meron, This I Promise I You. Sabi mo, kanta ko kay Maricris yun, Sabi ko para sa’yo yun. Ayaw mo maniwala, kaya sabi mo kantahin ko uli para maniwala ka. Nakainom ako ng gabing yun pero walang epekto, ‘di ako nagkaroon ng lakas ng loob na kumanta sa mga sandaling yun.

Pero dahil gusto kong maniwala ka, yun naka-ipon din naman ng lakas ng loob at kapal ng mukha, nakapag-record din at nasend sa’yo.

Kung pwede nga lang na daanin na lang din sa kanta para maniwala ka na nag-intay ako sa’yo n’un sa Circle.

Kung pwede nga lang na daanin na lang din sa kanta para maniwala kang gusto kitang makasama kaya niyaya kita mag-sine dati. Hindi dahil malungkot ako. Hindi dahil nagdadrama ako sa kung sinumang iniisip mong gusto ko nung panahon na ‘yun. Gusto kita makasama. Period.

Kung pwede nga lang na daanin na lang din sa kanta para maniwala kang mahal kita, dati pa.

This I Promise You. Promise. Big word. ‘Di ka nga naniniwala na mahal kita, sa promises pa kaya? Kahit ako nga ata, ‘di ata ako naniniwala sa mga promises. Sa pagkakatanda ko never akong nagpromise sa mga ex ko. Alam ko naman k’se ‘di ko din naman magagawa. Kaya nakakatawang ‘eto yung song na kinanta ko sa’yo dati. Siguro naniniwala pa ako sa salitang promise dati. Sa panahon na ‘yun gusto kong sabihin sa’yo na para s’yo yung bawat linya nung kanta. Siguro nga nung panahon na ‘yun ginusto kong gumawa ng pangako sa sarili ko at sa’yo.

Pero sabi mo nga, iba na ang sitwasyon ngayon.

Tatawanan mo lang ako kung sasabihin ko sa’yong kanta ko pa rin sa’yo ‘to.

Tatawanan ko din ang sarili ko.

Pero, nakakatawa man, sobrang corny man, this song will always be my song for you.

Sa’yo ko lang naman ginustong mangako.

Dati.

Hanggang ngayon.

 

Chasing Cars

An hour ago he was proposing
And now… and now he’s going to the morgue
Isn’t it ridiculous?
Isn’t that the most ridiculous piece of crap you’ve ever heard?

May 2006. Grey’s Anatomy Season 2 Finale. Una kong narinig ang Chasing Cars. Sa panahong nagdadrama si Izzie Stevens sa pagkamatay ni Denny. Sa panahong nagdadrama din ako.

Sa pagkakatanda ko, ‘eto yung panahon na wala akong magawa sa buhay ko kundi mag-intay sa’yo kahit alam ko namang ‘di kita makikita dahil ‘di mo naman alam na nag-iintay ako. Nag-intay ako buong magdamag sa tapat ng building n’yo, umaasang tama ‘yung schedule na binigay ng kapatid mo kapalit ang 30 pesos na load. Oo, kapalit ang 30 pesos na load, hahahaha. ‘Di ko alam kung sino sa mga kapatid mo ang nakatext ko nun. Sinubukan ko itext dati lahat ng number na ginamit mo pangtext sa akin. At yun may nagreply naman. At nagkasundo kaming ibibigay nya ang schedule mo sa work kung padadalhan ko s’ya ng load. Hahahaha, kso mukhang napagtripan lang ako dahil namuti na ang mata ko, ‘di kita nakitang pumasok o lumabas sa pintuan ng building n’yo.

‘Eto rin yug panahon na nag-iintay ako sa McDo sa Philcoa, kahit ‘di ko naman sigurado kung ikaw ang nakakabasa ng text ko na nag-iintay ako sa’yo. Naawa naman sa akin, may nagreply na ‘di ikaw ang nakakareceive ng text ko. Pero nag-intay pa din ako. Nagbabakasakaling iforward sa’yo ang text ko at maisipan mong puntahan ako.

Ewan ko ba. Baliw-baliwan portion lang. Sa pagkukulong ko sa loob ng bahay pagkatapos ng series ng mga pag-iintay, natapos ko sa loob ng 4 na araw ang dalawang season ng Grey’s Anatomy. At tinapos ko ang pag-aadik ko sa madramang pagkamatay ni Denny na Chasing Cars ang background.

Chasing Cars din ang sounds ng Friendster profile ko dati.

2009. Kasama ‘to sa Acoustic Sessions Vol. 4 ng Boyce Avenue.

2010. Kinanta ng One Direction sa X-Factor.

2011. Kasama sa mga kinanta sa Song Beneath the Song episode ng Grey’s Anatomy.

2012. Ending song ng pelikulang The Mistress ni John Lloyd.

2015. Grey’s Anatomy uli. Sa pagkamatay ni McDreamy.

If I lay here
If I just lay here
Would you lie with me
and just forget the world?
Kung sana ganun lang kadali kalimutan ang mundo.

Tulog Na

2004. Dramachine.

Di ko alam kung trip mo ba ang tugtugan ng Sugarfree. Sa lahat ng songs nila, eto yung pinakafavorite ko, sinundan ng Wag Ka Nang Umiyak (na medyo ‘di ko na feel ngayon dahil si Cardo lang ang naalala ko).

  • Tulog na mahal ko
  • Nandito lang akong bahala sa iyo
  • Sige na, tulog na muna
  • Tulog na mahal ko
  • At baka bukas ngingiti ka sa wakas
  • At sabay natin harapin ang mundo
  • Sa buhay natin, sabihin man ng iba na okay lang maging single, mas magaan pa din sa pakiramdam na makatagpo tayo ng taong, ‘di man magsasabi sa’yo, pero magpaparamdam sa’yo na may kasama ka sa pagharap sa mundo. Alam kong ‘di ako ‘yun para sa’yo. Hinihiling ko na lang kay Bathala, na maging okay ka lagi. Okay na ako dun. Okay na ako basta masaya ka.

    239 of 365

    Tumugtog ako kanina, naki-jamming sa foodpark. Sa awa ni Bathala, ‘di naman umulan. Chill chill lang. Dinaan na lang sa tugtugan ang kung anumang nararamdaman ko. 

    1. Out of Reach. 

    Nakakatawa k’se wala naman sa plano ‘yung maki-jamming. Kain lang talaga ang pinunta ko. Maglulugaw lang ako. Dinayo ko pa talaga ‘yung paglulugaw. Open mic. At yun may girl na nagsspoken poetry. Tapos biglang nagrequest na tugtugan naman s’ya, gusto n’ya lang talaga kantahin, baka naman may pwedeng tumugtog. Out of Reach. Alam ko ‘yung song. Theme song ko sa’yo yun ng mahabang panahon, paanong makakalimutan ko. Naawa lang talaga ako, pagbigyan na daw s’ya k’se ‘yun ‘yung magdadala ng “the feels” sa tula n’ya. Iniwan ko ang lugaw ko. Pumunta ako sa stage. Kinuha ‘yung gitara at tinugtog ang ancient history theme song ko sa’yo. 

    2. Insensitive.

    Binulungan ako ni ate at sinabing “kuya, insensitive naman sunod”. Mukhang may pinagdadaanan. Ayaw lubayan ang mic. May nakitabi na din sa akin at kinuha yung isa pang gitara. Medyo lumelevel up na yung tugtugan. May pa-lead pa kse sa gitara si kuyang mukhang may pinagdadaanan din k’se pinapaiyak ‘yung gitara. Sa kalagitnaan nung kanta, may umupo na din sa kahon. Kumpleto na. 

    3. Secrets.

    Babalikan ko na sana ang lugaw ko. Tapos na din naman kse si ateng nag-eemote. Nang tapikin ako ni kuyang gitarista ” ‘tol, one republic tayo, secrets”. Ano pa ba magagawa ko? Nung kinanta na n’ya, napatunayan ko nang may pinagdadaanan din ‘tong si kuya. ‘Di lang yung gitara yung umiiyak. ‘Yung luha n’yang nangingilid na mula pa nung nag-umpisa, gumulong na pagtapos ng kanta. 

    4. Tuloy pa rin.

    Antahimik. Ang daming tao pero tahimik. Kaya inintrohan ko na. Sabay sabi sa katabi ko na “p’re tuloy pa rin”.

    Sa wari ko’y
    Lumipas na ang kadiliman ng araw
    Dahan-dahan pang gumigising
    At ngayo’y babawi na

    Muntik na
    Nasanay ako sa ‘king pag-iisa
    Kaya nang iwanan ang
    Bakas ng kahapon ko

    Tuloy pa rin ang awit ng buhay ko
    Nagbago man ang hugis ng puso mo
    Handa na ‘kong hamunin ang aking mundo
    ‘Pagkat tuloy pa rin

    ‘Di ako nag-solong kumanta. Medyo nakisabay lang ng konti. Hinayaan ko nang si kuya o kung sino man dun sa foodpark na yun ang kumanta nung theme song ko ng pagbangon. Hahahahaha. May theme song pa talaga ng pagbangon. 

    Siguro nga minsan laging out of reach. Minsan iisipin nating sobrang insensitive. Hindi lang ang lovelife kundi pati mismong si Life. Ang secrets ni Life? Madalas ‘di natin maintindihan. Secret nga daw k’se. Kaya no choice, hayaan na lang, basta kahit anong mangyari, tuloy pa rin.

    Wala na yung lugaw ko nung binalikan ko. Inisip ko kung bibili ako uli o uuwi na lang ako. 

    Just live well.

    Nakakatawang sa pag-iisip ko kung bibili ba ako uli ng lugaw o uuwi na lang ako, nakita ko ang linyang yun na nakasulat sa isa sa mga mug dun sa stall ng lugaw. Sa dinami-dami ng mga mug. Sa dinami-dami ng mga linya. (At mug sa lugawan?!)

    Just live well.


    238 of 365

    Ang dami kong gustong sabihin sa’yo pero ni isa wala man lang akong nasabi. Ayun, naimbak sa mga drafts. Siguro, nagtatagumpay na akong itago ang pagiging loser ko.

    Kaso ‘eto nagsusulat nanaman ako.

    Sensya ka na kung hanggang ngayon wala pa rin akong pagbabago. Ikaw pa rin ang takbuhan ko. Kahit naman alam kong ‘di mo binabasa, ewan ko ba, gusto ko pa din na magsulat sa’yo.

    Medyo down mode lang. At nakisabay pa si Ulan sa pagdadrama ko. Ewan ko ba, pakiramdam ko nanaman k’se nagiging unfair nanaman si Universe. Ewan ko, minsan ‘di ko na maisip kung ano ba talaga ang gusto n’yang mangyari sa buhay ko. Pinipilit ko namang intindihin kung anumang plano ang meron s’ya. Pero bakit ba kontra s’ya lagi sa mga plano ko? Hahayaan ko na lang ba s’ya o ano? Ewan ko. Masakit sa brain cells.  ‘Di ko na alam kung saan ko ilalagay ang sarili ko. Minsan siguro talaga nangtitrip ang mundo. O siguro ‘di lang talaga kami friends. Ewan ko ba kung may galit o tampo s’ya sa akin. Kung challenge lang ‘to, putik naman, antaas naman ‘ata ng expectation n’ya sa akin.

    Simple lang naman akong tao. Masaya na ako sa maliliit na bagay. Minsan nga lang ako magkaroon ng plano sa buhay. Kaso mukhang iba lagi ang plano ni Universe.

    Naalala ko dati nung nagplano akong makatapos ng college. Okay na lahat eh. Okay ang grades ko, ‘di nga lang basta okay, 1.4 ang average ko. May scholarship ako. May trabaho ako. Hanggang bigla na lang nagkaproblema yung mata ko. Akala nung mga pasahero sa jeep na sinasakyan ko, naghihimala ako k’se umiiyak ako ng dugo. Naulit pa uli. Hanggang naging blangko na lang lahat. I lost my sight. Two weeks na madilim ang paningin ko. Two weeks  din akong nagkulong sa kwarto. At yun sabi ng doctor, change career daw or pag hindi, baka matuluyan na akong mabulag. Alam mo ‘yung pakiramdam na minahal mo na ‘tong ginagawa mo, nagplano ka na, nangarap ka na, tapos change career? Pero masunurin akong bata, ‘di na ako nag-enroll, tinigil ko na din ang pagpoprogram.

    Umakyat ako ng Sagada after n’un, kahit pa panahon ng bagyo. Sabi ko k’se kung mabubulag man ako gusto ko muna makita ‘yung Sagada. Para may maalala naman akong maganda sa utak ko.

    Pagbaba ko, nagset na ako agad ng appointment para sa passport. Nag-apply ako sa work abroad. Natanggap. Napunta ng Dubai. Bumalik sa trabaho sa kusina. Sabi nila bakit daw ako sa kusina nagtrabaho samantalang mas malaki ang sahod ng mga programmer. Sabi ko, aanhin ko naman yung malaking sahod kung bukas o makalawa bulag na ako.

    Tapos ngayon, nung napagdesisyunan ko nang mag-abroad ulit matapos ang mahigit isang taong hiatus, biglang bagsak naman sa medical. Gallstones. Ang harsh pa nung duktor, tinanong ko kung anong dapat kong gawin, wala daw ako magagawa. Ang tinatanong ko naman ay kung ano ang recommendation n’ya, magpapa-ospital ba ako, may pwede ba akong inuming gamot. Wala daw akong magagawa. So, yun na yun? Wala akong magagawa?

    ‘Di ko alam kung bakit naglalagay si Universe ng mga taong bigla na lang maglalagay ng end point. Yung mga taong ‘di ka man lang bibigyan ng options. Isang malaking period na lang agad.

    Pilit kong iniisip kung ano ba ang plano o kung may plano ba talaga. Pinipilit kong paniwalain ang sarili kong may magandang plano kahit na parang wala naman.

    Pero okay lang naman ako. Alam ko magiging okay din ako.

    100 Tula Para Kay Stella

    Hindi ito movie review.

    __________________________________

    Nakita ko ‘yung trailer. Napakinggan ko ‘yung mga kantang kasama sa pelikula. May speech defect ang bida at nagsusulat ng tula. Maganda si Bela.

    Enough nang reason para panoodin ko.

    Saksi ka naman sa pagiging addict ko sa mga pelikula. Basta na-curious ako, papanoodin ko na. ‘Yun ngang unang movie na niyaya kita, dahil lang sa mga magaganda at sexy na babaeng nakita ko sa trailer kaya gusto ko panoodin. Babaw ‘di ba?

    Nakakatuwa lang k’se college days ang setting. So ayun, s’yempre ikaw nanaman ang maiisip ko. Mid 2000s, panahon ng Nokia phones at Friendster, na ikaw pa din ang pinapaalala.

    May 100 tula si Fidel para kay Stella.

    Ako? Pang-82nd post na ‘tong sinusulat ko. May sulat, tula, kanta, drawing at kung anu-ano pa ang nilagay ko dito. Siguro aabot din ‘to ng 100. Baka lumagpas pa nga.

    Umaasa si Fidel na kapag binigay n’ya ang 100 tula sasagutin na s’ya ni Stella.

    Ako? Umaasa ba ako?

    Sadyang minahal ni Fidel ang Stella na nasa mga tula n’ya.

    Kaya napatanong nanaman ako sa sarili ko; mahal ba kita o mahal ko ang Elsie na nasa mga sulat ko? Nag-exist ka ba talaga o sadyang imaginary ka lang? 

    Sapat na ba ang 100 tula?

    O mas tama sigurong magiging sapat ba ang pagmamahal ko? O magiging sapat ba ako?

    Sumusulat ako sa’yo, hindi para mapabilib ka. Paano ka namang bibilib eh lahat-lahat, pati pagiging loser ko, kinukwento ko sa’yo dito. Sumusulat ako sa’yo, hindi para sagutin mo na ako. Paano mo naman ako sasagutin eh hindi pa nga ako nanliligaw. Ska ‘di pa man ako nanliligaw, nabasted mo na ako, ‘di ko na lang binibilang kung ilang beses. 

    Sumusulat ako sa’yo para malaman mong iniisip kita. Para malaman mong mahal kita. Kaso kahit gaano pa kadami ang masulat ko sa’yo dito, ‘di pa din nagiging madali na sabihin sa’yo personally o kahit man lang sa whatsapp. Kaya nagkakasya na lang ako na alam mong nag-eexist ang mga sulat na ‘to. Wala mang kasiguraduhang nababasa mo, ang importante nasabi ko. Umaasa na lang ako na minsan maisip mo din ako at maisip mong basahin ang mga sulat ko.

    Dati, sabi mo, ‘di sapat ‘yung nararamdaman mo para mahalin mo ako. Ngayon, sabi mo, iba na k’se ang sitwasyon. Nung napanood ko ‘to, naisip ko, mabilis lang talagang maging “hindi na pwede” ang “hindi pa puwede”.

    Masarap sumulat sa’yo pero may mga pagkakataong dapat nagsalita na ako.