154 of 365

Ilang araw ko na ring binubuno na makatapos ng isusulat dito. Kadalasan natetengga sa title. Swerte na maka-isang sentence. Mas madami pa atang backspace ang na-hit ko kaysa sa letters at space na natype ko. ‘Di ko naman kase alam ang sasabihin ko. Wala rin namang bago.

Hanggang naisipan kong umalis ng bahay for the sake na may maiba naman at maikwento ako sa’yo.

Naisipan kong kunin yung naiwan kong sahod sa dati kong work. Medyo may katagalan na mula nung huli kong punta sa kabihasnan kaya sabi ko sa sarili ko dapat may imeet akong tao sa araw na yun. Kailangan kong kumausap ng ibang tao maliban sa mga tao sa loob ng bahay namin. Para maiba naman. Bawal ang virtual meeting. Dapat tunay na kwentuhan.

Kaya yun, tinext ko yung barkada ko sabi ko kita kami. Almost 2 hours bago nagreply. Muntik ko nang sukuan ang pag-iintay sa reply nya. Buti na lang naipit ako sa traffic at nagutom ako. Kung hindi siguro ako kumain ng 3 shawarma sa Buendia, malamang nasa bus na ko pauwi sa amin nung nagreply sya.

Nasa Alabang daw s’ya. Kahit ‘di ko alam kung saang parte ng Pilipinas yung Alabang, sige reply ako ng: Sige, pupuntahan kita dyan.

Inisip ko na malapit lang yung Alabang at ‘di ako maliligaw. Sumakay ako sa unang bus na nakita ko. Tinanong ko naman si kuyang kunduktor, sabi nya sakay lang daw at makakarating din ako dun.

At yun.

Ilang pasahero din ang napagtanungan ko kung mga ilang minutes pa ba ang byahe, kung malapit na ba ako. Mga isa’t kalahating oras akong nag-aabang na makakita ng senyales na nasa lupain na ako ng Alabang. At matapos ang dalawang oras na pagbabasa ng bawat signages sa kalsada na makita ko, ibinaba ako ng kuyang kunduktor sa Las Piñas, sumakay daw ako ng jeep, makakarating na ako ng Alabang.

Epic fail.

Sabi ng barkada ko nung sinabi kong nakasakay na ako ng bus baka naman daw matagalan ako, kailangan nya pa habulin ang tren ng 7:30. Sabi ko sa kanya, makakaabot naman siguro ako (dahil nga iniisip ko malapit lang). Paglipas ng 30 minutes, at wala pa akong nakikitang liwanag, sabi ko sa kanya: Mag-isip ka na ng kakainan natin, ska kung ano ang kakainin natin, para mabilis na tayo, para di ka maiwan ng tren.

Paglipas ng another 30 minutes. Sabi ko: Kumain ka na, para okay lang na intayin mo ako. Ireimburse mo na lang sa akin mamaya.

Lumipas uli ang 30 minutes. Ang linya ko: Mukhang take out na lang ata ang mangyayari sa kain na ‘to.

Lumipas uli ang 30 minutes. Nasa jeep pa lang ako pa-Alabang at twing nagtatanong ako sa driver o kaya sa kasakay ko, ang sagot nila sa akin: Wag ka mag-alala, dun naman yun sa dulo, ‘di ka lalagpas.

Dulo? Dulo talaga?

Epic fail.

Pero yun, inabutan ko pa naman ang barkada kong nasa 2/3 na ng kinakain nyang napakalaking burger. Kwentuhan kami about sa epic fail kong journey na bunga ng biglaan kong pagsakay ng bus na ‘di ko man lang kinunsulta sa kanya, as if alam na alam ko ang byahe ko. Ano pa daw ba ang magagawa nya e sumakay na ako.

Nang malapit nang mag-7 sabi nya aalis na sya para makasakay na ng tren. Sabi ko magtetren na rin ako, mas okay na yung tren kaysa sa bus, ‘di na ako maliligaw.

Sa buong panahon nang byahe ko at pag-uusap namin, iniisip kong sa Laguna s’ya uuwi kaya hinahabol n’ya ang tren, nang biglang sabihin nyang: Sa Sta. Mesa ako, ikaw saan ka bababa?

Napalunok na lang ako nung sinabi nyang sa Sta.Mesa s’ya uuwi. Napahawak sa batok. Napapikit, At parang uminit ata ang pakiramdam ko.

Epic fail talaga.

Galing akong Bulacan. Pumunta ako ng Taguig. Nagreply s’ya nung nasa Buendia ako. Bumyahe ako pa-Alabang. Tapos uuwi s’ya ng Sta.Mesa. Bakit ko s’ya pinuntahan sa Alabang? Pwede ko naman s’yang kitain sa Sta.Mesa?

“‘Di ka naman nagtatanong. Sabi mo pupuntahan mo ako sa Alabang.”

Ano pa daw ba ang magagawa nya e sumakay na ako.

Haha. Epic fail talaga. Hahahaha.

At yun. Sumakay kami ng PNR mula Alabang pa-Sta.Mesa.

Sa susunod na yung Part II ng kwento ng byahe ko. Sumasakit pa din ang ulo ko pag naaalala kong bumyahe ako mula Bulacan pa-Taguig, Buendia pa-Alabang, Alabang pa-Sta.Mesa. Sta.Mesa pa-Bulacan sa loob ng twelve hours.

Saka para na din may maisulat pa ako sa susunod. 😊

Kain ka dyan. Pwede ka namang kumain kahit Ramadan. Wag mo na intayin ang Iftar.😉

보고 싶어

 

145 of 365

Isang buwan na ang lumipas mula dun sa huling smiley na sinend mo sa Whatsapp.

‘Di ko alam kung pride ba ang problema sa akin dahil pinipigilan ko ang sarili kong magmessage sa’yo hanggat hindi ka nagmemessage. Pero kelan ko ba pinairal ang pride? Siguro hindi ‘to pride. Sadyang duwag lang ako magmessage at ‘di makatanggap ng reply.

Masakit talaga ang umasa.

Pero kahit gaano man ako ka-busy, ‘di ka nawawala sa isip ko. Araw-araw nakaka-limang beses ata akong check kung nagpalit ka na ba ng picture sa Whatsapp. O baka may message kang di nag-appear sa notif. Lumipas ang isang buwang walang naganap na message. Walang naganap na pagbabago ng profile picture. (Sa Whatsapp lang kita natititigan kaya siguro maiintindihan mo ang nararamdaman kong tumititig sa smiley.)

Ni minsan ba ‘di ako sumagi sa isip mo? O kahit man lang pag bored na bored ka na, ‘di man lang ba ako naging option sa mga pwede mong pampatay oras?

Sadyang imaginary ka lang ba talaga?

‘Di ko alam kung tama ba ang ginagawa kong ‘di magpaparamdam sa’yo. As if naman mamimiss mo ang pagkawala ko. Pero siguro okay na din ‘to. Okay na ung walang-message-kse-wala-naman-akong-message, kaysa may-message-ako-wala-namang-reply. Kung nagpapakiramdaman tayo, malamang hanggang pakiramdaman na lang talaga tayo.

Sobrang mahal kita. Na ‘di ko alam bakit ‘di ko kayang mag-send ng kahit man lang isang message sa’yo.

Sobrang mahal kita. Na ‘di ko na alam paano sabihin ang kumusta.

Sobrang mahal kita.

Hanggang dito na lang ata talaga ako.

131 of 365

Kumusta?

Gusto sana kita kausapin pero ‘di ko alam kung paano magsisimula. Gusto ko sanang malaman kung kumusta ka, kumusta ang mga araw mo, kung kumakain ka ba mabuti, kumusta ang trabaho, kumusta ang pamilya mo, pero ‘di ko alam kung saan ako huhugot ng lakas ng loob para mag-send ng message sa’yo. Ewan ko ba kung bakit napakahirap paliparin ng simpleng kumusta. Ewan ko ba kung bakit napakahirap iparamdam sa’yo na andito ako para sa’yo.

Mag-iisang taon na ‘tong mga sulat ko sa’yo. Na ‘di ko alam kung alam mo bang nag-eexist. Na ‘di ko alam kung nabasa mo na ba o napagtyagaan mo na bang basahin. Ewan ko ba kung bakit mas madali na kausapin ka dito. Siguro k’se dito wala namang reaksyon. Walang mahabang pag-iintay ng reply. ‘Di na kailangan ng pasakalye para sa gusto kong ikwento sa’yo. ‘Di ko na kailangan makiramdam sa mood ng araw kung okay ba na magkwento ako o magdrama. Dito pwede kahit anong kwento, luma man, bago o in future tense. Pwede isulat kahit kopya ng conversation ko sa barkada ko sa messenger, pwede pati sulat nila pati comment sa fb. Dito ‘di ko kailangan magpaka-cool, basta kung ano ang pumasok sa utak ko… basta kung ano ang laman ng puso ko.

‘Di ko alam kung matatandaan ko pa ang mga bagay na gusto kong ikwento sa’yo sa panahong magkaroon na ako ng pagkakataon na makasama ka at makwentuhan ka. ‘Di ko alam kung magkakaroon ba ng pagkakataon na ganun. Kaya siguro sulat na lang ako ng sulat sa’yo. Para kahit dito man lang maikwento ko sa’yo. Kung paglipas ng panahon wala ka magawa, pagtyagaan mo na lang na basahin ‘to. Medyo madrama lang at puro emo mode. Pero sa kwentong ‘to ikaw ang bida. Ikaw ang hinihintay. Ikaw ang minamahal.

Wag ka mag-alala. ‘Di naman na ako ‘yung tulad ng dati na sobrang kulit. Na mag-aabang sa’yo ng magdamag makita ka lang. Mabait naman na akong kausap ‘di ba? Tanggap ko naman na ‘di mo ako mahal. Na ‘di mo ako kayang mahalin. Kaya nga siguro ‘di ko kayang magpakita sa’yo, alam ko k’se pag nakita na kita magigising na ako sa katotohanang dine-delay ko lang ang realization sa matagal na panahon. Pag sinabi mo na k’se ng harapan. Pag naramdaman ko na in that very moment. Alam ko automatic mawawala na ‘to. Bigla na lang ‘di na kita mahal.

______________________________________________________________________________

Kaso ayoko pang mawala ‘tong pakiramdam na ‘to. Masakit sa puso… pero gusto pa kita mahalin.

 

 

123 of 365

Umuulan nanaman. ‘Di ko alam kung ano ang meron sa ulan. Laging senti mode pag ganto ang panahon. Inisip ko nga ano ba ang memory ko sa ulan? Ano ba’ng naganap sa ulan?

Epekto ba ng pag-ulan ang kalungkutan ko?

O epekto ng kalungkutan ko ang pag-ulan?

Naka-play nanaman ang Ely’s Ulan Playlist.

Naiisip nanaman kita. (Wala namang bago.)

Namimiss lang siguro kita.

____________________________________________________________________________________________

Download Ely’s Ulan Playlist

 

120 of 365

Iniisip kita.

Laging iniisip kita.

Kung pwede lang sabihing sa’yong laging iniisip kita…

may magbabago ba?

 

Sadyang ‘di sapat na iniisip at minamahal kita.

Sadyang meron lang ata talagang iba.

Sadyang ‘di mo lang talaga ako mahal.

Sadyang ‘di mo lang talaga ako kayang mahalin.

Nag-iintay man ako sa’yo,

iba naman ang iniintay mo.

 

Iniisip kita.

Laging iniisip kita.

Iba man ang iniisip mo.

Iniisip kita.

_________________________________________________________________________________

16th year ng pag-iintay ko sa’yo sa Circle.

‘Di kita naintay noon.

Ngayon ‘di na ko maiinip, basta maghihintay lang ako.

113 of 365

Malapit na ang birthday ni Ate mo. Ibati mo naman ako ng Maligayang Masayang Happy Birthday sa kanya. Seryoso yun a. Para maiba naman, lagi na lang na s’ya ang taga-relay ng Happy  Birthday greetings ko sa’yo. Marami na akong utang kay Ate mo. Kung ‘di dahil kay Ate mo, sobrang pahirapan pa din ang paghagilap sa’yo.

Alam ko naman nagtataka ka paano ko nakilala si Ate mo, ‘di mo naman s’ya pinakilala sa akin dati. Nakita ko s’yang una sa Friendster nung mga panahon na hinahanap kita. 2006. Pareho kayo ng Middle Name at Last Name kaya inisip ko nang ate mo s’ya, s’ka medyo may similarities naman sa face. Tapos naalala ko nakwento mo yung Ate mo na Psych ang course, e nakalagay na nagtake s’ya ng Psychology sa PLM kaya yun. Sobrang bait lang ng Ate mo na inaccept nya nung inadd ko sya at nagrereply naman s’ya ‘pag kinakamusta kita. Ang ancient history na Friendster. Bow.

At nung nauso ang Facebook, I made it sure na friend ko pa rin s’ya. Maraming salamat sa Bathala na biniyaan ka ng napakabait at napakamaunawain na Ate at inaccept n’ya pa din ang friend request ko sa Fb. Ilang beses ba na sa Ate mo dumadaan ang kumusta at birthday bati ko para sa’yo. Pati number ko kay Ate mo pa dumaan para lang kontakin mo ko. ‘Di ba sobrang dami ko nang utang kay Ate mo?

Kaya wag ka nang magtaka kung paano ko s’ya nakilala nung nakita ko s’ya sa Dubai Mall nung June 12, 2013. Haha. Epic yung tagpo e. Naglagpasan na kami, alam ko s’ya yun kaya lumingon ako uli, at lumingon din s’ya nun. Rosemarie? Ely? Haha. Pang-pelikula di ba? Pero yun, hanggang dun na lang yun.  Iniisip ko nga what if kinausap ko pa ng matagal si Ate mo nun? What if ‘di lang twing April, September at Pasko ko s’ya kinakamusta? Malalaman ko kayang dadating ka sa Dubai at mapaghahandaan ko na bang magpakita sa’yo? Haha, walang katapusan pa ring what ifs ni Ely.

____________________________________________________________________________

Ginawa nang imposible ni Tadhana at ng takot ko sa’yo na matikman ko pa ang sinigang ni Ate mo na naging topic natin at nagpahaba kahit paano ng conversation nating puro kumusta. 🙁

 

 

 

109 of 365

It is raining tonight

and my heart is falling down

like a raindrop

longing for the ground.

 

It is raining tonight

and I never realized

that this naive heart

will long for you.

_____________________________________________________________________

Umuulan. Naalala kita. Naalala ko din ‘tong tulang ‘to. Sinulat ko ‘to years ago… k’so ‘di naman nakarating sa dapat puntahan. Sana ngayon makarating na.

Mahal kita.