100 Tula Para Kay Stella

Hindi ito movie review.

__________________________________

Nakita ko ‘yung trailer. Napakinggan ko ‘yung mga kantang kasama sa pelikula. May speech defect ang bida at nagsusulat ng tula. Maganda si Bela.

Enough nang reason para panoodin ko.

Saksi ka naman sa pagiging addict ko sa mga pelikula. Basta na-curious ako, papanoodin ko na. ‘Yun ngang unang movie na niyaya kita, dahil lang sa mga magaganda at sexy na babaeng nakita ko sa trailer kaya gusto ko panoodin. Babaw ‘di ba?

Nakakatuwa lang k’se college days ang setting. So ayun, s’yempre ikaw nanaman ang maiisip ko. Mid 2000s, panahon ng Nokia phones at Friendster, na ikaw pa din ang pinapaalala.

May 100 tula si Fidel para kay Stella.

Ako? Pang-82nd post na ‘tong sinusulat ko. May sulat, tula, kanta, drawing at kung anu-ano pa ang nilagay ko dito. Siguro aabot din ‘to ng 100. Baka lumagpas pa nga.

Umaasa si Fidel na kapag binigay n’ya ang 100 tula sasagutin na s’ya ni Stella.

Ako? Umaasa ba ako?

Sadyang minahal ni Fidel ang Stella na nasa mga tula n’ya.

Kaya napatanong nanaman ako sa sarili ko; mahal ba kita o mahal ko ang Elsie na nasa mga sulat ko? Nag-exist ka ba talaga o sadyang imaginary ka lang? 

Sapat na ba ang 100 tula?

O mas tama sigurong magiging sapat ba ang pagmamahal ko? O magiging sapat ba ako?

Sumusulat ako sa’yo, hindi para mapabilib ka. Paano ka namang bibilib eh lahat-lahat, pati pagiging loser ko, kinukwento ko sa’yo dito. Sumusulat ako sa’yo, hindi para sagutin mo na ako. Paano mo naman ako sasagutin eh hindi pa nga ako nanliligaw. Ska ‘di pa man ako nanliligaw, nabasted mo na ako, ‘di ko na lang binibilang kung ilang beses. 

Sumusulat ako sa’yo para malaman mong iniisip kita. Para malaman mong mahal kita. Kaso kahit gaano pa kadami ang masulat ko sa’yo dito, ‘di pa din nagiging madali na sabihin sa’yo personally o kahit man lang sa whatsapp. Kaya nagkakasya na lang ako na alam mong nag-eexist ang mga sulat na ‘to. Wala mang kasiguraduhang nababasa mo, ang importante nasabi ko. Umaasa na lang ako na minsan maisip mo din ako at maisip mong basahin ang mga sulat ko.

Dati, sabi mo, ‘di sapat ‘yung nararamdaman mo para mahalin mo ako. Ngayon, sabi mo, iba na k’se ang sitwasyon. Nung napanood ko ‘to, naisip ko, mabilis lang talagang maging “hindi na pwede” ang “hindi pa puwede”.

Masarap sumulat sa’yo pero may mga pagkakataong dapat nagsalita na ako.

228 of 365

One month na lang birthday mo na. Eto nanaman ako, mas excited pa sa’yo. Ewan ko kung nakasanayan ko lang o sadyang naka-automatic reminder sa utak ko. Basta September, ikaw na agad ang maiisip ko. Nakakatawa ngang tuwing magtatapos ang August, o nasa kalagitnaan pa lang tulad ngayon, paulit-ulit na si Green Day… Wake Me Up When September Ends na ang theme song. 

Ewan ko ba kung anong meron sa birthday mo. Samantalang birthday ko nga, ‘di naman big deal sa akin. Siguro nakasanayan ko na lang. Dahil sa lingering feelings siguro. O sa residual feelings? 

Or simply because it’s a happy memory. 

Kahit ‘di ko na maalala yung details, alam ko masaya ako that time. Ewan ko, maybe it was your smile that day, or your laugh. Siguro yung eyes mo, or your voice. Alam ko, wala naman nagbago sa’yo compared with the past months na classmate kita. But that day was different. That day you became my favorite person. Sobrang highschool ‘no? Siguro nga. Sobrang highschool nung feeling. As if it was the first time na nakita kita. Parang kanta ng Parokya.

dahan- dahan nag-iba ang pagtingin ko sa’yo,
gumanda ka bigla at ang mga kilos mo’y nakakapanibago
napansin ko na lamang na nalalaglag ang aking puso
bad trip talaga! na- i- in lab ako sa ‘yo!
tuwing kita’y nakikita ako ay napapangiti, para bang gusto kong halikan ang iyong mga pisngi

Minamahal kita, bakit ‘di ka maniwala

At parang highschool lang, kinantahan pa kita ng mga linyang yan, kasama pa ng mga kantang This I Promise You at Nothing’s Gonna Stop Us Now. Pero yun nga, hindi mo naman alam na para sa’yo.

Pasensya na kung ginagawa ko laging big deal ang birthday mo. Ganto lang talaga pag sobrang nagpapasalamat sa Bathala para sa araw na nilagay ka sa roster ng mga tao sa planetang Earth at nilagay ka sa roster ng mga makakasalubong ko. 

Ska anniversary ‘to ng feelings ko para sa’yo. Mahirap man idefine o ijustify. 

224 of 365

Iniisip ko kung mahal ba kita or I’m just in love with the idea of you.

17 years. Madami nang nangyari. Madami nang nagbago. Nung 2009 nga lang, sobrang madami nang nagbago sa’yo, ano pa kaya ngayon. Ewan ko ba kung bakit sinasabi kong mahal kita samantalang wala naman na akong alam tungkol sa’yo. Kahit dati pa naman, ano ba ang alam ko?

Sobra ko lang sigurong minahal ‘yung Elsie dati. 

Na hanggang ngayon mahal ko pa rin.

Kahit ‘di naman na s’ya nag-eexist.

‘Di ko man mahanapan ng justification o definition ang nararamdaman ko, sa isang bagay masasabi kong sigurado ako; Lagi akong magpapasalamat sa Bathala na nakilala kita. Lagi akong magpapasalamat sa mga forces ng universe para sa “idea of you”, kung “idea of you” nga lang talaga ‘to.

Ewan ko kung ano ang ginawa nila sa utak ko nun. Bumaba ako na ang daming blangko. Ang daming ‘di ko na makilala. Ang daming ‘di ko maalala. Pero siguro okay na din ‘yun. Na bumaba ako na ikaw ang nasa isip ko. At lagi nang ganun ang cycle ng buhay ko… Laging sa dulo ng chapter, ikaw ang nasa isip ko. Laging sa dulo ng chapter, ikaw yung gusto kong maging simula. 

Sa mga dark phases ng buhay ko, yung “idea of you” ang kinapitan ko. Na kahit sobrang hirap, ‘di ko dama dahil sa “idea of you”. 

Sa mga panahong iniisip nilang madudurog ang puso ko, nagpakabato ako dahil sa “idea of you”. Kahit iniwan ako, niloko ako, pinagpalit ako sa iba, ‘di naging mahirap dahil sa “idea of you”.

Hinanap ko ang better version ng sarili ko dahil sa “idea of you”.

Siguro nga I romanticized everything and I ended up loving the idea of you. I made your friendly gestures  before a big deal, na ‘yun na lang ang naaalala ko. O siguro pinili ko talagang ‘yun na lang ang maalala. Pinili kong kalimutan ‘yung iba. 

You are a happy memory. You will always be a happy memory. 

You’re a proof that once, even just for that moment you held my hand, everything was perfect.

Tatanungin mo pa ba ako kung bakit mahal pa din kita?

221 of 365

Ilang minuto ko ding tinititigan ang phone ko.

‘Di ko alam kung ano ang iniintay ko.

Mag-aalas tres na ng madaling araw.

Pero ewan ko ba, nag-iintay pa din ako.

ang aking imaginary girlfriend mga sulat para kay elsie

Gusto ko sabihin na tulog ka na… Gusto ko sabihin na wag ka masyado magpuyat…

Pero buti na lang napigilan ko ang sarili ko. Ilang ulit ko sinabi sa sarili ko na: masasaktan ka lang ‘pag ‘di ka nireplyan, kaya wag na. Tama na k’se, ‘di na s’ya natutuwa. ‘Wag ka insensitive, ‘wag kang in-denial. Tanggapin mo na. Tama na. 

Paulit-ulit kong sinabi ang mga salitang yun sa sarili ko hanggang makatulog na lang ako.

Akala ko paggising ko magiging okay na ako.

Pero hindi.

Tinitigan ko lang uli ang tinitigan ko kagabi.

_________________________________________

May nagmessage sa akin dito at sinabi n’yang from Abu Dhabi daw s’ya. May sinesearch lang daw s’ya at nadaanan n’ya ang site na ‘to. ‘Di nya daw alam kung ano’ng pumasok sa isip n’ya para imessage pa ako pero sa ikaluluwag daw ng kunsensya nya ay ginawa na  lang n’ya. Baka daw mag-assume akong ikaw ang nagbasa dahil magrereflect na may UAE visitor dito. S’ya lang daw yun, ‘wag daw akong feelingero, wag daw akong umasa.

Hahahahaha natawa talaga ako. ‘Wag daw akong feelingero, wag daw akong umasa.

Wake up call ko na ba ‘yun?

Ilang wake up call ba ang kailangan ko?

Kailangan ko ba talaga nun?

O sadyang ikaw lang talaga ang kailangan ko.

217 of 365

Siguro sasabihin mo nanaman, may bago nanamang sulat, ‘di mo pa nga natatapos basahin yung mga nauna.

Alam ko namang busy ka.

O siguro sobrang manhid ko na lang talaga na ‘di pa ma-gets na ang gusto mo lang naman sabihin eh, tama na, masyado nang madami, ‘di na nakakatuwa. Bakit ba ‘di ko makuha na ‘di naman talaga kabasa-basa ang mga sinusulat ko sa’yo. Bakit ba ‘di ko na lang tanggapin na ‘di ka naman talaga interesado na malaman kung ano ang sinusulat ko sa’yo.

Sabagay wala namang kwenta ang mga sinusulat ko. Puro tungkol sa pagiging loser ko. Paulit-ulit lang. Nakaka-stress din sigurong magbasa ng puro kadramahan lang sa buhay. Kung anu-ano lang naman k’se ang sinusulat ko sa’yo. Kulang na lang idetalye ko pati pagligo at pagkain ko sa araw-araw.

Wrong move talaga na ibinigay ko sa’yo ang link ng mga sulat na ‘to. Sana ‘di ko na lang sinabing nag-eexist pala ‘to. Siguro masyado pang premature na nalaman mo. Mas okay sigurong nalaman mo after 20 years… o kaya yung panahong wala ka nang pinagkakaabalahan.

At sobrang wrong move na minemessage ko pa sa’yo na may bago kang sulat.

Imaginary ka nga eh. Dapat pinangatawan ko na yun. Dapat naging imaginary ka na lang lagi. Dapat ‘di ko na pinipilit pang maging totoo ang existence mo sa buhay ko.

K’se wala ka naman talaga. Wala ka sa mundo ko. Dahil iba ang mundo mo. At kahit kailan naman ‘ata, ‘di na ako makakapasok sa mundo mo. Hindi lang libong milya ang distansya nating dalawa… We are light years away.

Gago ko na lang na pinagpipilitan ko pang paglapitin ang mundo nating light years ang pagitan. Pinagpipilitan ko pang maintindihan mo ako… bakit ba ‘di ko magets na ‘di mo ako maiintindihan dahil alien ako sa mundo mo.

Kita Kita (cont.)

Pinilahan ‘to dito sa Pinas at nagtrending ang Two Less Lonely People ni KZ Tandingan pero ‘di ko alam kung magiging sapat na yun para maging interesado ka sa pelikulang ‘to.

Natuwa talaga ako dito, unang kita ko palang sa trailer dati. Hahahaha, para lang kseng fairy tale ng isang panget na tulad ko. Dagdag pang crush ko si Alessandra.

Wag ka nang magtakang bentang-benta ang mga romcom sa akin. Kahit sabihin man nilang paulit-ulit lang ang kwento, malaking bagay nang nakakarelate yung pelikula sa nararamdaman ko. Hahahaha talagang yung pelikula ang nakakarelate sa akin. Kahit paano alam kong may nakakadama din ng mga nararamdaman ko. Kahit pa imaginary lang sila.

Kung iisipin malayo ang love story natin sa love story nila Tonyo at Lea. Story lang ang meron tayo, ako lang ang may love sa’yo. Pero naiintindihan ko ang pinaghuhugutan ni Tonyo, kung paanong sa simpleng pagtanaw ng utang na loob ay nagsimula ang pag-ibig. Katulad ka ni Lea, ‘di mo alam na napakalaking bagay ng nagawa ng mga repolyong binigay mo sa akin dati. Siguro para sa’yo, maliit na bagay. Pero sana ngayon malaman mong nagpasaya ang mga repolyong ‘yun.

Nakakatuwang nagkaroon ng pagkakataon si Tonyo na magawa ang mga bagay na yun para kay Lea. Pero siguro mas tamang sabihing, nakakatuwang gumawa sya ng mga pagkakataon para magawa ang mga bagay na yun para kay Lea. Ikaw na Tonyo ang pinagpala ng lakas ng loob at tibay ng dibdib. Literal, at hindi, malaki talaga ang puso mo.

Maraming linya si Tonyo na gusto kong sabihin sa’yo. Pero hahayaan ko na lang na si Tonyo na ang magsabi sa’yo.

Madami silang ginawa na pinataas ang inggit factor sa katawan ko, na pinangarap kong kahit isa man lang magawa natin. Pero yun nga, iisipin ko na lang na may mga bagay na sa pelikula lang talaga nangyayari. Huwag ko na ipilit.

Two Less Lonely People. Bakit ganyan si KZ? Pagalitan mo nga. Ansakit eh, ansakit-sakit.

Okay na ako kahit one less lonely person lang. 

Lagi ko naman linya sa’yo… Ang gusto ko lang maging masaya ka.

Kita Kita

Hindi ito movie review.

Mababaw akong tao. Natutuwa ako sa kahit napakaliit na bagay. Naiiyak ako sa kahit napakaliit na bagay. Favorite ko ang halos lahat ng pelikula ni John Lloyd. Kaya wag ka nang magtakang inabangan ko ang pelikula ni Empoy. (?)

‘Di ko alam kung matutuwa ka sa pelikulang ‘to. ‘Di ko nga alam kung papanoorin mo ang pelikulang ‘to. At ‘di ko rin alam kung mapapalabas ba sa UAE ‘to.

Siguro nakikita ko lang ang sarili ko kay Tonyo. Lamang naman siguro ako ng tatlong paligo. Pero sa maraming pagkakataon, magkapareho kami.

Kung pwede lang na maging kapitbahay kita para small world na tayo.

Kung pwede lang sanang ipagluto din kita ng adobo, pansit, turon, kaldereta, sinigang na baboy, lumpiang hubad katulad ng ginawa ni Tonyo. Baka sakaling papasukin mo na ako sa bahay mo, as well sa buhay mo.

Gumawa kaya ako ng thousand paper cranes? Matutupad kaya ang wish ko?

Uminom kaya ako ng Sapporo? Maiisipan ko din kayang pumunta ng Sapporo?

Kung pwede lang sana maging saging ng puso mo.

Paano mo kaya malalamang mahalaga sa akin ang binigay mong cabbage?

…naguluhan ka ba sa mga sinabi ko? Medyo naguluhan din ako.