‘Pag naaalala kong sumulat ako nito, natatawa na lang ako

Natutunaw pa din ako ng tingin at ngiti mo. Wala pa ding nagbago. Parang kahapon lang yung unang araw na na-inlove ako sa’yo.

At nang marinig ko uli ang boses mo, narealize kong ‘eto yung boses na inintay ko ng mahabang panahon, ‘eto ‘yung boses na inaasahan kong marinig sa bawat paggising ko, everyday in the last 17 years. Wala pa ding nagbago.Parang kahapon lang yung unang araw na napakalma mo ang kaloob-looban ko.
It is you.

And it’ll always be you.
‘Di ko pala kayang sukuan ang pag-ibig ko sa’yo.

—-

Alam kong di ako yun para sayo. Hinihiling ko na lang kay Bathala, na maging okay ka lagi. Okay na ako dun. Okay na ako basta masaya ka.

—-

‘Di ko man mahanapan ng justification o definition ang nararamdaman ko, sa isang bagay masasabi kong sigurado ako; Lagi akong magpapasalamat sa Bathala na nakilala kita. Lagi akong magpapasalamat sa mga forces ng universe para sa “idea of you”, kung “idea of you” nga lang talaga ‘to.

—-

You are a happy memory. You will always be a happy memory.

You’re a proof that once, even just for that moment you held my hand, everything was perfect.

Tatanungin mo pa ba ako kung bakit mahal pa din kita?

—-

Siguro iniisip mo, wala lang ako magawa kaya lagi akong nagsusulat sa’yo. Iniisip mo sigurong napakadami kong free time para sa mga bagay na gan’to.

Siguro sadyang marami lang talaga akong oras para sa’yo. Kahit walang oras, gagawa ako ng oras para sa’yo.

—-

Wala namang bago. Bakit ba ‘di pa ako nasanay. Palipasin ko lang muna ang ilang linggo, o buwan… makakapagmessage din ako. Makakahugot din ako ng lakas ng loob at kapal ng mukha na magmessage uli, kahit alam kong ang kulit ko na… Kahit alam kong pwedeng maging pang-anim na seen message ang isesend ko… Kahit alam kong wala lang naman talaga sa’yo.

‘Di ko alam bakit ba ‘di ko na lang tanggapin na umiikot naman ang mundo mo na wala ako.

Subukan ko namang ‘di ka na isipin. Subukan ko namang ‘di na mag-expect ng reply galing sa’yo…

Subukan ko namang paikutin ang mundo ko na wala ka.
Subukan ko namang palipasin ang mga araw na hindi nag-iintay sa’yo.

Subukan ko namang mag-intay ng pagmamahal na hindi galing sa’yo… Baka sakaling ‘di na lang dalawang blue na check ang makita ko.

—-

Hanggang bumagsak na lang sa laging option: wag na lang magmessage.

Ayun. Gusto ko lang naman ng kausap. (Lagi naman.) O mas tamang sabihing: Gusto lang naman kita makausap. Wala lang. Wala namang mabigat na rason. Sadyang gusto lang kita makausap. Malaman yung araw mo, malaman mo yung araw ko. Tamang kwento lang. Kahit anong topic under nagbabagang araw…

Pero sadyang binago na yung panahon ng mga kwentong-wala-lang-basta-may-mapagkwentuhan-lang.

Mahirap ang timing. Mahirap mag-umpisa. Mahirap mag-sustain.

Kaya nga siguro, minahal ko na ang pagsusulat sa’yo dito. ‘Di na kailangan ng reply, comment o like. Walang pag-iintay. ‘Di kailangang umasa.

—-

Di naman siguro kailangang manligaw para magsabi ng mahal kita. Pwede naman siguro na sumulat pa din. Pwede naman siguro na mahalin ka pa din.

Di mo naman kailangang basahin. Sa kung paanong di mo naman din ako kailangang mahalin.

Okay na ako na alam mong mahal kita. Okay na rin siguro kahit di mo alam na mahal pa din kita. Okay na akong alam kong mahal kita. Okay na akong mahal kita.

Magiging masaya akong makita kang maging masaya. Walang halong kaechosan yun. Matatahimik na ang kaloob-looban ko pag okay ka.

Pasensya na kung may mga sulat pa din dito. Pasensya na kung mahal pa din kita. Akala ko matatapos na sa pagkabasted. Pero hindi pa din. Akala ko matatapos na pag pinaramdam mong wala lang talaga ako sa’yo. Pero hindi pa din. Pasensya na kung sobrang insensitive kong ayaw mo sa akin. Pasensya na kung lagi akong nasa in-denial stage na di mo ako mahal.

—-

Wala akong sariling maibibigay sa kanya. Alam ng kaloob-looban ko, nag-iintay pa din ako sa’yo.

—-

Ikaw lang naman… Ikaw lang lagi.

‘Di ko alam kung anong klase bang sitwasyon ang magiging tama para pwede mo na akong mahalin. O kung anong klaseng sitwasyon ba ang kailangan para matutunan mo akong mahalin. Pero siguro ‘di na importante yun. Sadyang may unrequited love story. Tinanggap ko na yun, matagal na, ewan ko ba kung bakit nagiging ganito pa din. Meron pa ring parteng umaasa. Siguro partial pa lang ang ginawa kong pagtanggap. Ngayon officially dinudurog ko na ang puso ko para mabuo ko na ang installment na acceptance.

—-

Siguro nga matututunan ko silang mahalin.
But I never learned how to unlove you.
Hanggang ngayon, ikaw pa din.

—-

Di ko alam kung gaano kita kamahal na magiging ganung kasakit. Na hanggang paggising ko, damang-dama ko pa din. Siguro totoo nga yung may mga namamatay because of the broken heart kse sobra nga yung sakit. Tumatagos. Iba yung hapdi. Walang sapat na salitang makaka-describe ng moment na ‘yun. Kulang yung salitang napakalungkot. Kulang yung salitang darkest.

Matagal ko nang kinundisyon ang utak ko sa magiging ending ng kwentong ito. Di lahat happy ending. Di lahat ng gusto, makukuha. Di lahat ng mamahalin, mamahalin ka in return.

Pero sadyang kahit gaano ko ihanda ang isip at puso ko sa tagpong yun, di pa din pala magiging madali. Masakit pa din. Madudurog pa din pala ako. Inisip kong pag dumating ang time na magkita tayo marerealize ko nang ‘di naman pala talaga kita mahal. Pero hindi pala. At that moment na nakita kita, gusto ko na ng happy ending. Ayoko nang mawala ka.

At that moment na gusto ko na ng happy ending nagkaroon ng ending. Kso walang happy. Ending lang. Naging pinakamalungkot na moment yung moment na nagdecide akong maging masaya.

—-

Ni minsan ba ‘di ako sumagi sa isip mo? O kahit man lang pag bored na bored ka na, ‘di man lang ba ako naging option sa mga pwede mong pampatay oras?

—-

Salamat Amielle sa pagpili ng mga linyang ‘to nung panahong nagrerecruit ka pa sa twitter ng magbabasa ng mga sulat ko…

—-

Para sa’yong inaalayan ko ng Book II…
‘Pag naaalala kong sumulat ako nito, natatawa na lang ako… Natatawa na lang akong ‘di na ako matuto-tuto… ‘Eto nanaman durog-durog nanaman ang puso, nag-aabang pa din sa’yo…

287 of 365

Paano ba kita mamahalin?

Sa pang-ilang beses sa pang-ilang araw kong pagtatype at pagbabackspace, ‘yan ang gusto kong itanong sa’yo.

Paano ba kita mamahalin?

Paano ba kita tamang mamahalin?

Sapat na ba ang good morning, good night at ingat sa araw-araw sa Whatsapp? Sapat na ba ang mga sulat? Sapat na bang mag-intay lang ako? Sapat na bang alam mong mahal kita? Sapat na bang… mahal kita?

_______________________________________________

Panglimang araw ko na ng training sa bago kong trabaho. Ayos naman ang mga ka-wave ko. Siguro number 2 ako sa listahan ng noisy. Oo, ang ingay ko, naninibago nga ako na sobrang kulit ko.  ‘Di ko alam kung nasabik ang natatago-kong-kakulitan na makalabas ng lungga o sadyang paraan ko lang ‘yun para gisingin ang sarili ko at ‘di sumunod sa liwanag.

Panglimang araw pa lang namin pero ilan na din ang nakapag-open up about sa mga buhay buhay nila, kung paano nagsimula ang mga relasyon at kung paano din nagtapos.

Sa pakikinig sa mga kwento nila, naisip kong ang hirap palang magmahal ng sapat… ‘yung ‘di kulang, hindi rin sobra. ‘Di ko alam kung ang problema ba ay d’un sa nagmamahal o sa tumatanggap ng pagmamahal. Kung paano nasusukat ang pagmamahal… ‘di ko din alam. Ewan ko, narealize ko na  lang, sobra palang kumplikado, kung paanong ang pagmamahal na alam mo ay hindi  pala pagmamahal para sa taong tumatanggap nito. 

Sabi ni Ecka, pag mahal mo, ipaglaban mo. Sabi naman ni Jaymie, pag mahal mo, palayain mo. Kung iba kaya ang mga naging choices nila, may magbabago kaya? Maiiba kaya ang kwento nila? Hindi na kaya sila iiwan ng mga taong mahal nila?

_______________________________________________

Paano ba kita mamahalin?

Ilang beses ko nang gustong itanong sa’yo. Pero alam ko namang ‘di mo sasagutin. Siguro iniisip mo, bakit kailangan ko pang tanungin? Bakit ‘di ko na lang gawin?

Siguro dahil natatakot akong magkulang o sumobra.

Natatakot akong baka ang alam kong pagmamahal ay pagmamahal na ‘di mo pala ramdam.

Natatakot akong baka ang alam kong pagmamahal ay ‘di pala pagmamahal para sa’yo.

______________________________________________

Paano ba kita mamahalin?

Ang meron lang ako ay pagmamahal sa’yo na walang deadline, walang expiration date at walang expectation.

Okay na ba ‘yun?

274 of 365

Ilang araw ko nang gustong sumulat sa’yo ng love letter. ‘Yung love letter talaga, ‘yung sulat na pagmamahal ko ang mararamdaman mo, ‘yung ‘di ka malulungkot, ‘yung ‘di ka mapepressure, ‘yung ‘di ka mauumay.

‘Di ko na maalala kung kelan nagsimulang naging malungkot ang dapat sanang sulat ng nag-uumapaw na pag-ibig ko sa’yo.

Ang naaalala ko, minsan sumulat ako na masama ang loob ko sa’yo. Sinulat ko lahat ng masakit na ginawa mo.

Pero minsan lang ‘yun at ‘di na nasundan.

Alam ko naman k’se na kasalanan ko naman. Alam ko naman na ako lang talaga ang numero unong assumero. ‘Di mo naman kasalanan kung ‘di mo ako mahal o ‘di mo ako kayang mahalin. ‘Di mo naman talaga ako sinaktan. Wala ka namang ginawang masakit.

Sadyang sinasaktan ko lang ang sarili ko.

O sadyang pinaparusahan ko lang ang sarili ko sa mga bagay na pinili ko dati.

 

Bakit ba hindi ko na lang agad sinabi sa’yo?

O bakit ba hindi ko nagawang umiwas na lang sa’yo?

Bakit ba sinubukan ko pang maging masaya kahit alam ko namang magiging malungkot din ang kwento?

Bakit ba hinawakan ko pa ng mahigpit ang kamay mo kung bibitawan ko din naman sa dulo?

At bakit ba pinapunta pa kita kung ‘di ko naman pala kayang magpakita?

 

Nakilala mo ako sa pinakamadilim na tagpo ng buhay ko. Nung mga panahon na ‘yun, handa na akong iwanan lahat. Handa na akong mag-sign off kay Life. Alam kong hindi ako kasing galing ni Juan Pujol Garcia kaya hinanda ko na ang sarili ko. Either mamatay ako o mamatay ako.

Then you held my hand and filled those empty spaces between my fingers. 

Oo, ang babaw. Siguro nga ang babaw. 

Never mo siguro maiintindihan.

______________________________

Siguro dadating din ‘yung oras na kaya ko nang isulat sa’yo ang istorya ng pinakamadilim na tagpo na ‘yun. Siguro ‘pag naisulat ko na, maiintindihan mo na kung ano ang pinaghuhugutan ko. Siguro ‘pag naisulat ko na, maiintindihan mo na kung bakit mahal pa din kita. 

224 of 365

Iniisip ko kung mahal ba kita or I’m just in love with the idea of you.

17 years. Madami nang nangyari. Madami nang nagbago. Nung 2009 nga lang, sobrang madami nang nagbago sa’yo, ano pa kaya ngayon. Ewan ko ba kung bakit sinasabi kong mahal kita samantalang wala naman na akong alam tungkol sa’yo. Kahit dati pa naman, ano ba ang alam ko?

Sobra ko lang sigurong minahal ‘yung Elsie dati. 

Na hanggang ngayon mahal ko pa rin.

Kahit ‘di naman na s’ya nag-eexist.

‘Di ko man mahanapan ng justification o definition ang nararamdaman ko, sa isang bagay masasabi kong sigurado ako; Lagi akong magpapasalamat sa Bathala na nakilala kita. Lagi akong magpapasalamat sa mga forces ng universe para sa “idea of you”, kung “idea of you” nga lang talaga ‘to.

Ewan ko kung ano ang ginawa nila sa utak ko nun. Bumaba ako na ang daming blangko. Ang daming ‘di ko na makilala. Ang daming ‘di ko maalala. Pero siguro okay na din ‘yun. Na bumaba ako na ikaw ang nasa isip ko. At lagi nang ganun ang cycle ng buhay ko… Laging sa dulo ng chapter, ikaw ang nasa isip ko. Laging sa dulo ng chapter, ikaw yung gusto kong maging simula. 

Sa mga dark phases ng buhay ko, yung “idea of you” ang kinapitan ko. Na kahit sobrang hirap, ‘di ko dama dahil sa “idea of you”. 

Sa mga panahong iniisip nilang madudurog ang puso ko, nagpakabato ako dahil sa “idea of you”. Kahit iniwan ako, niloko ako, pinagpalit ako sa iba, ‘di naging mahirap dahil sa “idea of you”.

Hinanap ko ang better version ng sarili ko dahil sa “idea of you”.

Siguro nga I romanticized everything and I ended up loving the idea of you. I made your friendly gestures  before a big deal, na ‘yun na lang ang naaalala ko. O siguro pinili ko talagang ‘yun na lang ang maalala. Pinili kong kalimutan ‘yung iba. 

You are a happy memory. You will always be a happy memory. 

You’re a proof that once, even just for that moment you held my hand, everything was perfect.

Tatanungin mo pa ba ako kung bakit mahal pa din kita?

193 of 365

Gusto ko sana magmessage sa’yo sa Whatsapp at itanong kung busy ka ba. Kaso naisip ko, ano ang gagawin ko kung oo ang sagot mo. Nakakahiya naman kung ipagpapatuloy ko pa din ang pagsend ng mga susunod pang message kung alam ko nang busy ka. Nagtanong pa ako eh iistorbohin din naman pala kita. Pero paano naman kung hindi ang sagot mo. Sayang naman ang pagkakataon. Kaso di naman dahil hindi ka busy eh pwede na akong mang-istorbo. 
Magulo. Kaya dapat ibahin ko na lang ang sasabihin ko.

Masyado nang luma ang kumusta. Naiistock tayo sa maayos at mabuti.

Masyado namang late para sa kumain ka na ba.

Hindi naman uso sa akin ang hi at what’s up.

Magpapadala na lang ba ako ng quote, madramang linya, hugot… (Masyadong creepy, triple X ‘to…)

Hanggang bumagsak na lang sa laging option: wag na lang magmessage.

Ayun. Gusto ko lang naman ng kausap. (Lagi naman.) O mas tamang sabihing: Gusto lang naman kita makausap. Wala lang. Wala namang mabigat na rason. Sadyang gusto lang kita makausap. Malaman yung araw mo, malaman mo yung araw ko. Tamang kwento lang. Kahit anong topic under nagbabagang araw… 

Pero sadyang binago na yung panahon ng mga kwentong-wala-lang-basta-may-mapagkwentuhan-lang.

Mahirap ang timing. Mahirap mag-umpisa. Mahirap mag-sustain.

Kaya nga siguro, minahal ko na ang pagsusulat sa’yo dito. ‘Di na kailangan ng reply, comment o like. Walang pag-iintay. ‘Di kailangang umasa. 

(Ang mga naka-sulat sa taas ay Intro pa lang, wala pa talaga ako sa gusto kong sabihin sa’yo. Hahahaha.)

Pero sige na nga, masyado nang mahaba at boring na basahin ‘to. Kaya sa susunod na lang yung kwento.


Kung boring na ang araw mo, iwasan mong makabasa ng boring na bagay tulad nito. Iwasan mo din ang mga boring na tao na nagsusulat ng mga boring na sulat tulad nito. Wala namang bago. Paulit-ulit lang ang kwento. Sasabihin lang lagi sa’yo, mahal kita. ‘Di man lang ginawang english at sabihing I love you.

%d bloggers like this: