217 of 365

Siguro sasabihin mo nanaman, may bago nanamang sulat, ‘di mo pa nga natatapos basahin yung mga nauna.

Alam ko namang busy ka.

O siguro sobrang manhid ko na lang talaga na ‘di pa ma-gets na ang gusto mo lang naman sabihin eh, tama na, masyado nang madami, ‘di na nakakatuwa. Bakit ba ‘di ko makuha na ‘di naman talaga kabasa-basa ang mga sinusulat ko sa’yo. Bakit ba ‘di ko na lang tanggapin na ‘di ka naman talaga interesado na malaman kung ano ang sinusulat ko sa’yo.

Sabagay wala namang kwenta ang mga sinusulat ko. Puro tungkol sa pagiging loser ko. Paulit-ulit lang. Nakaka-stress din sigurong magbasa ng puro kadramahan lang sa buhay. Kung anu-ano lang naman k’se ang sinusulat ko sa’yo. Kulang na lang idetalye ko pati pagligo at pagkain ko sa araw-araw.

Wrong move talaga na ibinigay ko sa’yo ang link ng mga sulat na ‘to. Sana ‘di ko na lang sinabing nag-eexist pala ‘to. Siguro masyado pang premature na nalaman mo. Mas okay sigurong nalaman mo after 20 years… o kaya yung panahong wala ka nang pinagkakaabalahan.

At sobrang wrong move na minemessage ko pa sa’yo na may bago kang sulat.

Imaginary ka nga eh. Dapat pinangatawan ko na yun. Dapat naging imaginary ka na lang lagi. Dapat ‘di ko na pinipilit pang maging totoo ang existence mo sa buhay ko.

K’se wala ka naman talaga. Wala ka sa mundo ko. Dahil iba ang mundo mo. At kahit kailan naman ‘ata, ‘di na ako makakapasok sa mundo mo. Hindi lang libong milya ang distansya nating dalawa… We are light years away.

Gago ko na lang na pinagpipilitan ko pang paglapitin ang mundo nating light years ang pagitan. Pinagpipilitan ko pang maintindihan mo ako… bakit ba ‘di ko magets na ‘di mo ako maiintindihan dahil alien ako sa mundo mo.