365 of 365

Dear Imaginary Girlfriend,

Matatapos na ang 2017. Kaya lulubusin ko na ang pagkakataon na ‘to para sabihin kung ano pa mang natitirang hugot ng puso ko.

Isang matinding roller coaster ride ang taon na ‘to sa akin kaya nagpapasalamat ako na andyan ka. Malaking bagay na may nasusulatan ako at nasasabihan ng kung anumang nasa utak at puso ko. Sabihin man nilang puro ito sulat ng pag-ibig sa’yo, paulit-ulit,  creepy,  at desperado,   kahit paano ay nasesegway ko ang pagkwento ng mga pinag-dadaanan ko.

Sa taon na ‘to,  ilang beses akong umasa.  Isang taon akong umasa sa visa para makatrabaho ako uli.  Dumating ang visa,  umasa akong makakaalis ako. At ‘yun bagsak sa medical. Yung mga panahon na ‘yun ‘di ko alam kung ang iisipin ko ba eh yung sakit ko o ‘yung patuloy na pagiging unemployed ko. Nag-expect na ako,  nag-expect na ang nanay ko at ang buong baranggay. Kaso bigo.  Pampalubag-loob ko na lang ang linyang umasa nga ako sa’yo ng 17 years, ano namang umasa ako ng isang taon para sa visa na ‘yun. 

Sa taon na ‘to, ilang beses akong lumubog sa kinatatayuan ko. Nilamon ako ng mababang pagtingin sa sarili,  na ‘di ko malaman kung saan nagsimula, siguro dahil nga puro raketship lang ang ginagawa ko at wala akong stable na trabaho.  ‘Di lang ako sa’yo naduwag magpakita.  Sobrang natakot ako sa mga tao. Isang malaking struggle ang pag-attend ko ng reunion nun, na ayoko talagang puntahan dahil alam kong isa akong napakalaking failure. Nagresign ako nung nalaman kong ex ko pala yung OM namin dahil pakiramdam ko ang liit-liit ko.  Madalas sinasabi kong nanliliit ako sa’yo kaya naduduwag akong magpakita pero ‘di lang naman talaga sa’yo… Nanliliit ako sa madaming tao… Sa lahat ng tao. 

Pero struggle man,  na-enjoy ko din naman ang 2017.

Sa taon na ‘to, struggle man, marami pa ring mga bagay na dapat ipagpasalamat sa Bathala.

‘Di man ako makaalis uli, ‘di naman naging mahirap ang paghanap ng trabaho sa akin dito sa Pinas. Kahit na sobrang layo ng pinanggalingan kong trabaho eh nakakalusot pa din sa mga interview. Mula sa pagiging kusinero ay naging Customer Service Associate. Hahaha, sa tanda kong ‘to nagsimula nanaman ako ng bagong field. At sa trabahong ‘to na iniisip kong ‘di ko kaya, dahil bulol ako at wala talaga akong tiwala sa english ko, naging okay naman ang performance ko, na ‘di ko man lang naisip na magagawa ko. Siguro nga ‘di matatapatan ang sinasahod ko sa Dubai nun pero ‘di naman matatapatan ng malaking sahod ang:

Makasama ang pamilya ko araw-araw.

Pinoy ang kasama ko sa trabaho na pwede kong kwentuhan ng kwentuhan na walang effort dahil ‘di ko na kailangang mag-english.

Pwede akong uminom ng uminom na ‘di ako natatakot na mahuhuli ng pulis.

Nakaka-experience ako ng ulan.

Nakakain ko ang mga gusto kong kainin, sa lasang gusto ko. ‘Di ko kailangang gumasta ng 20 dirhams para sa sa tatlong balut (240 pesos), 4 dirhams para sa turon (48 pesos) at 10 dirhams para sa isang mangkok ng dinuguan (120 pesos).

Siguro nga lalong lumabo ang lovestory natin dahil andito ako sa Pinas at andyan ka sa Dubai. Pero siguro hindi lang talaga linya ang mga bituin nating dalawa.

Pero maraming salamat k’se dahil sa pagsusulat ko sa’yo dito sa WordPress,  nakakilala ako ng ibang tao na nagpakita ng ibang perspective ng Life. Isa pang dapat ipagpasalamat sa taon na ‘to ang pagkakatuklas ko sa TFIOB people. ‘Di man nila alam,  na sa pagbabasa ko ng mga post nila,  at ng mga comment nila,  napangiti nila ako sa mga dark hours ng buhay ko… Nagpakilig,  nagpatawa,  kumurot sa puso,  bumuhay sa espirito ng pagiging gala, nag-push na gawin ang ‘di kayang gawin,  sumuporta,  nag-critic,  nag-sermon.

Nagpapasalamat ako sa mga linya nila.

Aigooo… Hoping you’ll gather all the confidence you need to confess to her eventually. Para hindi na imaginary. Haha. – RheaAngeline

Oo wag mo antayin parang ano lang yan e, ‘paano ka mananalo sa lotto kung hindi ka naman tumataya’, so then ASK – Cheesecake

Yan ang problema sayo eh. Imbes na daanan, tinambayan mo – DakilangLaagan

Paabutin mo ba ng 20th anniversary yan bako tanungin? Ask mo na. Oo or hindi lang naman sagot diyan. Yun lang kasi, ang tanong dun kung kaya mo na ba whatever maging sagot niya. – Alona

Kuyaaaa! We want you to be happy. Push lang ng push. Para sa ekonomiya

Sana luminya na ang mga bituin para sayo. Fighting!! – Jassie

You’re poignant lines are beautifully penned.
Hello po sir bluesorry di ko na po naipag paalam sayo, You were the inspiration po pala sa last poem ko.. Continue to spread the love – cseveneajcseveneaj

Actually, nalilito po ako dun sa sinasabi nilang “Pag mahal mo, ipaglaban mo.” “Pag mahal mo, palayain mo.” Para ding “Mahal Ko o Mahal Ako.” Ang gulo po noh. Ang gulo ng pag-ibig. Pero kahit na magulo, pinipili pa rin nating magmahal, sobra man o kulang, tama man o hindi. Siguro wag na lang po natin sukatin o computin. Para hindi na lang tayo mag-e-expect ng kapalit o sukli. – Left Pencil

tengene kuya Ely ano naaaaa!!!!! di ko kinaya yung sumabog na tangke adkaksldja dafuq.
anyway, ang galing galing mo magsulat, nasabi ko na ba yun? hahaha kasi pukaw na pukaw yung damdamin ko kahit simple lang yung nangyayari, parang f na f ko yung mga ganap eh. shet ako yata yung may sapak sa utak eh HAHAHAH – Aila

Isubmit na yan!!! – Aysah 

Basta pag mahal mo, ipaglaban mo hangga’t kaya at pwede pa. – Amielle

Walang maling pagmamahal sa taong may pakiramdam, at lalong walang tamang pagmamahal sa taong ayaw. <agmahal ka ng naaayon sa iyong kagustuhan, hindi dahil sa kung ano ang depinisyon nya. Mas masarap kapag sa puso nagmumula . – BoredSensei

 

Lavern Ely! Habang di nag c-change ng status may pag asa! Hahaha! – Space

Huwag kang mapagod. Just enjoy life. And continue to have that “inner peace” in the midst of the busy and noisy city.. – ShadesofWanderer

At maraming pang ibang ‘di ko na nabanggit…

Kundi dahil sa’yo ay ‘di ko sila matatagpuan.

_____________________________________________________________________

Maraming salamat sa lahat. Alam mo naman na mahal kita, ‘di na siguro magbabago ‘yun.

Pero siguro kailangan na nating magbreak.

 

Tapusin na natin ang taon na ‘to na tinatapos ang lahat ng tungkol sa atin.

It’s not you, it’s me.

Kailangan ko nang magsimula ng Book II.

 

 

 

Ako na ang Pusa.

Galit na galit ang nanay ko nung umuwi ako na putikan ngayong umaga. Matagal-tagal na din akong ‘di nakakaranas ng sermon, kaya medyo naninibago ako. Ang tanda ko na k’se para sermonan. Pero naisip ko, kasalanan ko naman. 

Umaga na k’se ako umuwi. 

‘Yung itsura ko pa, mukhang naghabol ng biik sa putikan.

Tinanong ako kung saan ba ako galing at bakit sobrang putik ko. Nagpakalasing daw ba ako at ‘di ko na namalayang nakatulog ako sa kalsada? O napagtripan daw ba ako? Naholdup at tinapon sa liblib na lugar?

Ayoko magsalita. Wala din naman akong masabi. Ang bilis k’se ng pangyayari, ‘di ko na namalayan. Ang gusto ko na lang, makapagpalit na ng damit. Makahiga. At makita kung nagreply ka na.

_______________________________

Medyo mahaba lang at nakakapagod ‘yung araw kaya naisipan kong lumabas. Inenjoy ko ‘yung buwan. 

Para mahimasmasan naman ako sa galit ko sa mga Joey sa mundo. 

Buti na lang full moon. Kahit paano pinagaan ng buwan ang kalooban ko.

___________________

Buong gabing type-backspace ang ginawa ko. 

Kumusta ang gravitational pull sa’yo ng full moon?

Apat na oras kong pinag-isipan ang linyang ‘yan. Hahahahaha. Kung ako nagsasawa na sa kumusta ko, ano ka pa kaya ‘di ba? Kaya yan, pinag-isipan ko pa talaga… 

ang aking imaginary girlfriend sulat kay elsie
Kaya siguro gusto ko ang buwan… Kaya siguro mahal kita…

Malapit nang mag-alas tres ng madaling araw pero parang ayoko pa umuwi. Nasarapan na ako sa pwesto ko sa labas ng 711, uminom ng giant Slurpee, magbackread ng mga blog at makibasa ng usapan sa FB Group na The Fault in Our Blogs.

Hanggang nalobat na ako.

Naisipan ko nang umuwi.

Naisip kong lakarin ang kalsadang pauwi sa amin. Medyo malayo pero naisip ko, magpapakapagod na lang ako sa paglalakad para makatulog na ako agad pagdating ko sa bahay. 

_______________________

‘Di ko na namalayan kung anong nangyari. 

Nablangko na lang ako. At nakita ko na lang ang sarili kong basang-basa at puno ng putik.

Nakatayo pa din naman ako.

Hindi katulad ng mga nakita ko sa likuran ko.

Hindi ko alam pero pinili ko na lang na tumuloy na lang maglakad.

___________________________

Pagkatapos kong magcharge at magcheck kung nagreply ka na, maligo at makapagpalit ng damit, nahiga na ako at nagbackread uli ng mga blog. 

Ilang oras pa nakita ko na lang ang sarili kong tumatawa sa mga nababasa ko. 

May sapak na nga ‘ata talaga ako sa ulo.

____________________________

Sa pang-ilang pagkakataon, buhay pa din ako. 

Ako na ang pusa.

_____________________________

Ako na ang pusang  nakalagpas sa tangke ng tubig na biglang sumabog.

Bakit ba mahirap hanapin ang true love?

Bakit nga ba mahirap hanapin ang true love? 

Nagbabasa ako sa newsfeed ko ng makita ang post na ‘yan. Madaming comment at pinagtyagaan ko naman basahin lahat. Matagal ko na ring tanong ‘yan kaya umaasa akong merong makakasagot at makakapagbukas sa akin sa pintuan ng kalinawan kung bakit nga ba mahirap hanapin ang true love.

Pero naisip ko bago pa masagot ang bakit e kailangan ko munang masagot kung ano nga ba ang true love. Mahirap naman kse maghanap ng isang bagay na di mo naman alam kung ano. 

Ano nga ba ang true love?

True love na bang matatawag ang girlfriend mo nang 25 years? E paano naman yung tatlong buwan mo lang nakasama pero minahal mo ng tunay?  Matatawag mo bang true love kahit di ka naman kayang mahalin in return? Tunay bang pagmamahal ang pagmamahal na bawal?

Ang true love ay walang definite na sukatan. Walang definite na definition. Sadyang bahala na ang nakakadama kung ang nadarama ay icoconsider nyang pag-ibig na wagas. Walang basagan ng trip. 

Kaya kung bakit mahirap hanapin ang true love ay nakasalalay sa makakadama. Sadyang may mga taong manhid, mga taong assumero, at may mga pinagpalang may pandama at magaling na judgement. 

Mahirap talaga mahanap ang true love kung ikaw ay manhid. Mahirap din naman para sa mga assumero dahil lahat na lang ay kinoconsider nilang true love, kahit di naman. Sadyang pinagpala ka na lang kung ikaw ay may pandama at magaling ang iyong judgement, dahil ikaw lang naman talaga ang magpapasya kung ang pag-ibig ba’y tunay o hindi.

Bakit ba mahirap hanapin ang true love? 

Dahil mahirap magset ng qualifications ng true love. Mahirap din iset ang parameters sa pagpapatupad ng mga qualifications na yan. Sadyang subjective ang terminong true love kaya wag na natin pasakitin ang ulo natin. Hayaan na lang na madama natin. Wag mo na isipin.

(Day 9)

Day 8

Marami na rin akong nakakalimutan. Sign of aging. Pero pinipilit ko maalala. Samantalang dati kahit pinakamaliit na detalye kabisado ko. Lahat ng date, lugar, pangyayari… Naaalala ko pang March 19, 1521 dumating si Magellan.

Pero habang lumilipas ang panahon, nakakalimutan ko na… Sabi nila normal na yun dahil kailangan nang ioverwrite ang mga lumang memory para sa mga bagong memory. Kaso madalas, ang nakakalimutan ko yung mas bagong memory. Kung saan ko nilagay ang cellphone ko na nilapag ko a minute ago. Nalilimutan kong nag-iinit pala ako ng tubig, nalilimutan kong may ginagawa ako at maguumpisa nanaman ako ng ibang gagawin. Sabi nila normal na yun sa pagtanda. 

Pero syempre minsan natatakot din ako. Nakita ko kung paano si Lola nung may Alzheimers sya. Mabait sya sa ‘kin, pero boy lang ang tawag nya sa akin, di nya alam kung sino ako. Wala syang kakilala sa mga anak nya. Kahit nga si Lolo di nya kilala. 

Pagdating kaya ng time na yun makakalimutan na kita?

Namimili ang utak ko kung ano ang dapat maalala at makalimutan. Kahit anong pilit kong alalahanin, malabo ang 2001-2004. Corrupted yata ang file ng mga year na yun o sadyang may bad sector lang sa utak ko. Ang daming taong di ko naaalala, maraming nangyari pero di ko madetalye. Sinet na ata talaga ni utak na di ko maalala. Pero pilit ko pa rin inaalala. Pero wala talaga.

Yung pilit ko namang kinakalimutan. Di ko makalimutan.

Sadyang Operating System ka na ata ng utak ko na di pde idelete. 

Panatag ako kung ikaw ang matitirang naaalala ko pag nakalimutan ko na lahat. Alam ko magiging masaya ako sa mga alaalang yun. 

Day 7

Ilan ding ex ko ang nagselos sa’yo. Nakwento kse kita. At nadama nilang iba ka sa kanila. Ilan din ung muntik makipaghiwalay dahil alam nilang di pa din ako nakakamove-on sa’yo. Ikaw lang ata talaga ang ‘di nakakaalam na sobrang mahal kita. At ikaw lang ata ang di nakakaalam na may say ka sa choices ko sa buhay ko…

Naalala ko dati, October 2005, nagtext ako sa’yo sabi ko kita tayo importante lang, nagreply ka na di ka pwede kse may meeting kayo. At yun, paglipas ng isang araw nasa Dumaguete na ko. Sinundan ko yung girlfriend ko that time. Nakakatawa kse ‘di man lang ako nag-isip. Actually nainis lang talaga ako sa reply mo, tapos yun, pinulot na ko sa Dumaguete. Nagbarko ako pa-Cebu tapos nag-bus ako pa-Dumaguete. Di pa uso ang google map sa cellphone. Literal na mapa ng Pilipinas lang ang ginawa kong reference. Nagtanong lang ako sa mga tao, at narating ko ang Negros Oriental. 

At yun. 

Ilang linggo lang pinagpalit na nya ako sa iba. Nainggit daw sya sa mga kababata nya at gusto na nyang magkaanak. Iniwan nya ko sa bahay nila, dun sya lagi sa bahay ng kuya nya kasama yung mga kababata nya. Wala na kong pera nun kse naawa ako sa mga kapatid nya kaya pinagawa ko yung bubong nila. Nalimutan kong magtira man lang ng pamasahe pauwi. Kaya yun pinilit ko makahanap ng trabaho, na sadyang mahirap dahil tagalog ako at bisaya ang mga tao dun. Buti na lang mabait yung pamilya ng asawa ng kuya nya, isinasabay ako pa-Dumaguete para makahanap ng trabaho, babaunan ako para naman may makain ako. 

Wala na kong panahon para malungkot sa nangyari sa aming dalawa. Iniisip ko na lang paano ako makakapagtrabaho at makaipon ng pera pauwi. Hanggang pinatos ko na yung trabaho sa Petron. Nahirapan ako kse Bisaya nga yung salita nila, at wala akong alam na Bisaya ni isang salita. Siguro nga iniisip nung nag-interview sa akin ay napaka-slow ko, pero yun bumalik daw ako kinabukasan para sa written exam. Binigyan naman ako ng reviewer. At yun bisaya din. 

Minemorize ko lahat ng nakasulat sa reviewer. Pinatranslate ko sa mga bata dun sa kanila para naman maintindihan ko. Pero ang hirap pa rin. 

Nasagot ko naman ang exam. Siguro iniisip nila na napakahina ko sa spelling. Ang di nila alam, kinabisado ko lang lahat kaya sablay. Buti na lang at merong Math. Sigurado akong dahil lang dun ako pumasa.

Mahirap ang magtrabaho sa Petron. Mainit pag maaraw, maputik pag maulan. Pinadadali lang ang trabaho ko ng mga manong driver na akala e anak ako ng may-ari kaya ‘di nila ako pinahihirapang magbukas ng hood at maglagay ng tubig sa radiator. Ginawa ko na ding bahay ang Petron. Nagdodouble shift ako lagi para makaipon. At para na din may rason akong dun matulog sa gasolinahan. Sasabihin ko lagi, wala na kong sasakyan pauwi. Ayoko na lang talagang umuwi dun sa bahay ng girlftiend ko. Ex ko na pala.

Hanggang may nag-ampon na sa akin.  Naawa na na ginawa ko nang tirahan ang Petron. Ayoko na rin naman kse mamasahe. 40/day lang ang sahod dun, ano pa matitira kung ipangpapamasahe ko pa. Kaya nga nagdodoubleshift para naman maging 80.

Kso yun puro inom naman ang ginagawa namin. Pagtapos ng dalawang shift, sa inuman ang bagsak. Kakain ng mami at puso pagkatapos. At dahil dayo nga ako, lagi ako nililibot ng mga naging barkada ko. Pati sa mga club na di ko maiisip na mapapasok ko. Siguro pag taga-dumaguete alam nila yung Checkers…oo, napasok ko na.

Ilang milya ang binyahe ko para sundan sya at yun, pinagpalit nya pa rin ako. Pero wala akong naging pagdadrama. Ni hindi man lang ako sumulat. Hindi ako nagtanong. Hinayaan ko lang sya. Iniisip ko nga kung iniyakan ko sya. Pero wala akong maalala. 

Hindi tulad ngayon. 

Iniisip ko kung alin ang mas masakit.

Akala ko masakit pag ginago ka, hindi pala. Ang masakit, yung wala namang ginagawa sa’yo pero nasasaktan ka pa din.

%d bloggers like this: