Tulog Na

2004. Dramachine.

Di ko alam kung trip mo ba ang tugtugan ng Sugarfree. Sa lahat ng songs nila, eto yung pinakafavorite ko, sinundan ng Wag Ka Nang Umiyak (na medyo ‘di ko na feel ngayon dahil si Cardo lang ang naalala ko).

  • Tulog na mahal ko
  • Nandito lang akong bahala sa iyo
  • Sige na, tulog na muna
  • Tulog na mahal ko
  • At baka bukas ngingiti ka sa wakas
  • At sabay natin harapin ang mundo
  • Sa buhay natin, sabihin man ng iba na okay lang maging single, mas magaan pa din sa pakiramdam na makatagpo tayo ng taong, ‘di man magsasabi sa’yo, pero magpaparamdam sa’yo na may kasama ka sa pagharap sa mundo. Alam kong ‘di ako ‘yun para sa’yo. Hinihiling ko na lang kay Bathala, na maging okay ka lagi. Okay na ako dun. Okay na ako basta masaya ka.

    Advertisements

    239 of 365

    Tumugtog ako kanina, naki-jamming sa foodpark. Sa awa ni Bathala, ‘di naman umulan. Chill chill lang. Dinaan na lang sa tugtugan ang kung anumang nararamdaman ko. 

    1. Out of Reach. 

    Nakakatawa k’se wala naman sa plano ‘yung maki-jamming. Kain lang talaga ang pinunta ko. Maglulugaw lang ako. Dinayo ko pa talaga ‘yung paglulugaw. Open mic. At yun may girl na nagsspoken poetry. Tapos biglang nagrequest na tugtugan naman s’ya, gusto n’ya lang talaga kantahin, baka naman may pwedeng tumugtog. Out of Reach. Alam ko ‘yung song. Theme song ko sa’yo yun ng mahabang panahon, paanong makakalimutan ko. Naawa lang talaga ako, pagbigyan na daw s’ya k’se ‘yun ‘yung magdadala ng “the feels” sa tula n’ya. Iniwan ko ang lugaw ko. Pumunta ako sa stage. Kinuha ‘yung gitara at tinugtog ang ancient history theme song ko sa’yo. 

    2. Insensitive.

    Binulungan ako ni ate at sinabing “kuya, insensitive naman sunod”. Mukhang may pinagdadaanan. Ayaw lubayan ang mic. May nakitabi na din sa akin at kinuha yung isa pang gitara. Medyo lumelevel up na yung tugtugan. May pa-lead pa kse sa gitara si kuyang mukhang may pinagdadaanan din k’se pinapaiyak ‘yung gitara. Sa kalagitnaan nung kanta, may umupo na din sa kahon. Kumpleto na. 

    3. Secrets.

    Babalikan ko na sana ang lugaw ko. Tapos na din naman kse si ateng nag-eemote. Nang tapikin ako ni kuyang gitarista ” ‘tol, one republic tayo, secrets”. Ano pa ba magagawa ko? Nung kinanta na n’ya, napatunayan ko nang may pinagdadaanan din ‘tong si kuya. ‘Di lang yung gitara yung umiiyak. ‘Yung luha n’yang nangingilid na mula pa nung nag-umpisa, gumulong na pagtapos ng kanta. 

    4. Tuloy pa rin.

    Antahimik. Ang daming tao pero tahimik. Kaya inintrohan ko na. Sabay sabi sa katabi ko na “p’re tuloy pa rin”.

    Sa wari ko’y
    Lumipas na ang kadiliman ng araw
    Dahan-dahan pang gumigising
    At ngayo’y babawi na

    Muntik na
    Nasanay ako sa ‘king pag-iisa
    Kaya nang iwanan ang
    Bakas ng kahapon ko

    Tuloy pa rin ang awit ng buhay ko
    Nagbago man ang hugis ng puso mo
    Handa na ‘kong hamunin ang aking mundo
    ‘Pagkat tuloy pa rin

    ‘Di ako nag-solong kumanta. Medyo nakisabay lang ng konti. Hinayaan ko nang si kuya o kung sino man dun sa foodpark na yun ang kumanta nung theme song ko ng pagbangon. Hahahahaha. May theme song pa talaga ng pagbangon. 

    Siguro nga minsan laging out of reach. Minsan iisipin nating sobrang insensitive. Hindi lang ang lovelife kundi pati mismong si Life. Ang secrets ni Life? Madalas ‘di natin maintindihan. Secret nga daw k’se. Kaya no choice, hayaan na lang, basta kahit anong mangyari, tuloy pa rin.

    Wala na yung lugaw ko nung binalikan ko. Inisip ko kung bibili ako uli o uuwi na lang ako. 

    Just live well.

    Nakakatawang sa pag-iisip ko kung bibili ba ako uli ng lugaw o uuwi na lang ako, nakita ko ang linyang yun na nakasulat sa isa sa mga mug dun sa stall ng lugaw. Sa dinami-dami ng mga mug. Sa dinami-dami ng mga linya. (At mug sa lugawan?!)

    Just live well.


    238 of 365

    Ang dami kong gustong sabihin sa’yo pero ni isa wala man lang akong nasabi. Ayun, naimbak sa mga drafts. Siguro, nagtatagumpay na akong itago ang pagiging loser ko.

    Kaso ‘eto nagsusulat nanaman ako.

    Sensya ka na kung hanggang ngayon wala pa rin akong pagbabago. Ikaw pa rin ang takbuhan ko. Kahit naman alam kong ‘di mo binabasa, ewan ko ba, gusto ko pa din na magsulat sa’yo.

    Medyo down mode lang. At nakisabay pa si Ulan sa pagdadrama ko. Ewan ko ba, pakiramdam ko nanaman k’se nagiging unfair nanaman si Universe. Ewan ko, minsan ‘di ko na maisip kung ano ba talaga ang gusto n’yang mangyari sa buhay ko. Pinipilit ko namang intindihin kung anumang plano ang meron s’ya. Pero bakit ba kontra s’ya lagi sa mga plano ko? Hahayaan ko na lang ba s’ya o ano? Ewan ko. Masakit sa brain cells.  ‘Di ko na alam kung saan ko ilalagay ang sarili ko. Minsan siguro talaga nangtitrip ang mundo. O siguro ‘di lang talaga kami friends. Ewan ko ba kung may galit o tampo s’ya sa akin. Kung challenge lang ‘to, putik naman, antaas naman ‘ata ng expectation n’ya sa akin.

    Simple lang naman akong tao. Masaya na ako sa maliliit na bagay. Minsan nga lang ako magkaroon ng plano sa buhay. Kaso mukhang iba lagi ang plano ni Universe.

    Naalala ko dati nung nagplano akong makatapos ng college. Okay na lahat eh. Okay ang grades ko, ‘di nga lang basta okay, 1.4 ang average ko. May scholarship ako. May trabaho ako. Hanggang bigla na lang nagkaproblema yung mata ko. Akala nung mga pasahero sa jeep na sinasakyan ko, naghihimala ako k’se umiiyak ako ng dugo. Naulit pa uli. Hanggang naging blangko na lang lahat. I lost my sight. Two weeks na madilim ang paningin ko. Two weeks  din akong nagkulong sa kwarto. At yun sabi ng doctor, change career daw or pag hindi, baka matuluyan na akong mabulag. Alam mo ‘yung pakiramdam na minahal mo na ‘tong ginagawa mo, nagplano ka na, nangarap ka na, tapos change career? Pero masunurin akong bata, ‘di na ako nag-enroll, tinigil ko na din ang pagpoprogram.

    Umakyat ako ng Sagada after n’un, kahit pa panahon ng bagyo. Sabi ko k’se kung mabubulag man ako gusto ko muna makita ‘yung Sagada. Para may maalala naman akong maganda sa utak ko.

    Pagbaba ko, nagset na ako agad ng appointment para sa passport. Nag-apply ako sa work abroad. Natanggap. Napunta ng Dubai. Bumalik sa trabaho sa kusina. Sabi nila bakit daw ako sa kusina nagtrabaho samantalang mas malaki ang sahod ng mga programmer. Sabi ko, aanhin ko naman yung malaking sahod kung bukas o makalawa bulag na ako.

    Tapos ngayon, nung napagdesisyunan ko nang mag-abroad ulit matapos ang mahigit isang taong hiatus, biglang bagsak naman sa medical. Gallstones. Ang harsh pa nung duktor, tinanong ko kung anong dapat kong gawin, wala daw ako magagawa. Ang tinatanong ko naman ay kung ano ang recommendation n’ya, magpapa-ospital ba ako, may pwede ba akong inuming gamot. Wala daw akong magagawa. So, yun na yun? Wala akong magagawa?

    ‘Di ko alam kung bakit naglalagay si Universe ng mga taong bigla na lang maglalagay ng end point. Yung mga taong ‘di ka man lang bibigyan ng options. Isang malaking period na lang agad.

    Pilit kong iniisip kung ano ba ang plano o kung may plano ba talaga. Pinipilit kong paniwalain ang sarili kong may magandang plano kahit na parang wala naman.

    Pero okay lang naman ako. Alam ko magiging okay din ako.

    100 Tula Para Kay Stella

    Hindi ito movie review.

    __________________________________

    Nakita ko ‘yung trailer. Napakinggan ko ‘yung mga kantang kasama sa pelikula. May speech defect ang bida at nagsusulat ng tula. Maganda si Bela.

    Enough nang reason para panoodin ko.

    Saksi ka naman sa pagiging addict ko sa mga pelikula. Basta na-curious ako, papanoodin ko na. ‘Yun ngang unang movie na niyaya kita, dahil lang sa mga magaganda at sexy na babaeng nakita ko sa trailer kaya gusto ko panoodin. Babaw ‘di ba?

    Nakakatuwa lang k’se college days ang setting. So ayun, s’yempre ikaw nanaman ang maiisip ko. Mid 2000s, panahon ng Nokia phones at Friendster, na ikaw pa din ang pinapaalala.

    May 100 tula si Fidel para kay Stella.

    Ako? Pang-82nd post na ‘tong sinusulat ko. May sulat, tula, kanta, drawing at kung anu-ano pa ang nilagay ko dito. Siguro aabot din ‘to ng 100. Baka lumagpas pa nga.

    Umaasa si Fidel na kapag binigay n’ya ang 100 tula sasagutin na s’ya ni Stella.

    Ako? Umaasa ba ako?

    Sadyang minahal ni Fidel ang Stella na nasa mga tula n’ya.

    Kaya napatanong nanaman ako sa sarili ko; mahal ba kita o mahal ko ang Elsie na nasa mga sulat ko? Nag-exist ka ba talaga o sadyang imaginary ka lang? 

    Sapat na ba ang 100 tula?

    O mas tama sigurong magiging sapat ba ang pagmamahal ko? O magiging sapat ba ako?

    Sumusulat ako sa’yo, hindi para mapabilib ka. Paano ka namang bibilib eh lahat-lahat, pati pagiging loser ko, kinukwento ko sa’yo dito. Sumusulat ako sa’yo, hindi para sagutin mo na ako. Paano mo naman ako sasagutin eh hindi pa nga ako nanliligaw. Ska ‘di pa man ako nanliligaw, nabasted mo na ako, ‘di ko na lang binibilang kung ilang beses. 

    Sumusulat ako sa’yo para malaman mong iniisip kita. Para malaman mong mahal kita. Kaso kahit gaano pa kadami ang masulat ko sa’yo dito, ‘di pa din nagiging madali na sabihin sa’yo personally o kahit man lang sa whatsapp. Kaya nagkakasya na lang ako na alam mong nag-eexist ang mga sulat na ‘to. Wala mang kasiguraduhang nababasa mo, ang importante nasabi ko. Umaasa na lang ako na minsan maisip mo din ako at maisip mong basahin ang mga sulat ko.

    Dati, sabi mo, ‘di sapat ‘yung nararamdaman mo para mahalin mo ako. Ngayon, sabi mo, iba na k’se ang sitwasyon. Nung napanood ko ‘to, naisip ko, mabilis lang talagang maging “hindi na pwede” ang “hindi pa puwede”.

    Masarap sumulat sa’yo pero may mga pagkakataong dapat nagsalita na ako.

    228 of 365

    One month na lang birthday mo na. Eto nanaman ako, mas excited pa sa’yo. Ewan ko kung nakasanayan ko lang o sadyang naka-automatic reminder sa utak ko. Basta September, ikaw na agad ang maiisip ko. Nakakatawa ngang tuwing magtatapos ang August, o nasa kalagitnaan pa lang tulad ngayon, paulit-ulit na si Green Day… Wake Me Up When September Ends na ang theme song. 

    Ewan ko ba kung anong meron sa birthday mo. Samantalang birthday ko nga, ‘di naman big deal sa akin. Siguro nakasanayan ko na lang. Dahil sa lingering feelings siguro. O sa residual feelings? 

    Or simply because it’s a happy memory. 

    Kahit ‘di ko na maalala yung details, alam ko masaya ako that time. Ewan ko, maybe it was your smile that day, or your laugh. Siguro yung eyes mo, or your voice. Alam ko, wala naman nagbago sa’yo compared with the past months na classmate kita. But that day was different. That day you became my favorite person. Sobrang highschool ‘no? Siguro nga. Sobrang highschool nung feeling. As if it was the first time na nakita kita. Parang kanta ng Parokya.

    dahan- dahan nag-iba ang pagtingin ko sa’yo,
    gumanda ka bigla at ang mga kilos mo’y nakakapanibago
    napansin ko na lamang na nalalaglag ang aking puso
    bad trip talaga! na- i- in lab ako sa ‘yo!
    tuwing kita’y nakikita ako ay napapangiti, para bang gusto kong halikan ang iyong mga pisngi

    Minamahal kita, bakit ‘di ka maniwala

    At parang highschool lang, kinantahan pa kita ng mga linyang yan, kasama pa ng mga kantang This I Promise You at Nothing’s Gonna Stop Us Now. Pero yun nga, hindi mo naman alam na para sa’yo.

    Pasensya na kung ginagawa ko laging big deal ang birthday mo. Ganto lang talaga pag sobrang nagpapasalamat sa Bathala para sa araw na nilagay ka sa roster ng mga tao sa planetang Earth at nilagay ka sa roster ng mga makakasalubong ko. 

    Ska anniversary ‘to ng feelings ko para sa’yo. Mahirap man idefine o ijustify. 

    224 of 365

    Iniisip ko kung mahal ba kita or I’m just in love with the idea of you.

    17 years. Madami nang nangyari. Madami nang nagbago. Nung 2009 nga lang, sobrang madami nang nagbago sa’yo, ano pa kaya ngayon. Ewan ko ba kung bakit sinasabi kong mahal kita samantalang wala naman na akong alam tungkol sa’yo. Kahit dati pa naman, ano ba ang alam ko?

    Sobra ko lang sigurong minahal ‘yung Elsie dati. 

    Na hanggang ngayon mahal ko pa rin.

    Kahit ‘di naman na s’ya nag-eexist.

    ‘Di ko man mahanapan ng justification o definition ang nararamdaman ko, sa isang bagay masasabi kong sigurado ako; Lagi akong magpapasalamat sa Bathala na nakilala kita. Lagi akong magpapasalamat sa mga forces ng universe para sa “idea of you”, kung “idea of you” nga lang talaga ‘to.

    Ewan ko kung ano ang ginawa nila sa utak ko nun. Bumaba ako na ang daming blangko. Ang daming ‘di ko na makilala. Ang daming ‘di ko maalala. Pero siguro okay na din ‘yun. Na bumaba ako na ikaw ang nasa isip ko. At lagi nang ganun ang cycle ng buhay ko… Laging sa dulo ng chapter, ikaw ang nasa isip ko. Laging sa dulo ng chapter, ikaw yung gusto kong maging simula. 

    Sa mga dark phases ng buhay ko, yung “idea of you” ang kinapitan ko. Na kahit sobrang hirap, ‘di ko dama dahil sa “idea of you”. 

    Sa mga panahong iniisip nilang madudurog ang puso ko, nagpakabato ako dahil sa “idea of you”. Kahit iniwan ako, niloko ako, pinagpalit ako sa iba, ‘di naging mahirap dahil sa “idea of you”.

    Hinanap ko ang better version ng sarili ko dahil sa “idea of you”.

    Siguro nga I romanticized everything and I ended up loving the idea of you. I made your friendly gestures  before a big deal, na ‘yun na lang ang naaalala ko. O siguro pinili ko talagang ‘yun na lang ang maalala. Pinili kong kalimutan ‘yung iba. 

    You are a happy memory. You will always be a happy memory. 

    You’re a proof that once, even just for that moment you held my hand, everything was perfect.

    Tatanungin mo pa ba ako kung bakit mahal pa din kita?

    221 of 365

    Ilang minuto ko ding tinititigan ang phone ko.

    ‘Di ko alam kung ano ang iniintay ko.

    Mag-aalas tres na ng madaling araw.

    Pero ewan ko ba, nag-iintay pa din ako.

    ang aking imaginary girlfriend mga sulat para kay elsie

    Gusto ko sabihin na tulog ka na… Gusto ko sabihin na wag ka masyado magpuyat…

    Pero buti na lang napigilan ko ang sarili ko. Ilang ulit ko sinabi sa sarili ko na: masasaktan ka lang ‘pag ‘di ka nireplyan, kaya wag na. Tama na k’se, ‘di na s’ya natutuwa. ‘Wag ka insensitive, ‘wag kang in-denial. Tanggapin mo na. Tama na. 

    Paulit-ulit kong sinabi ang mga salitang yun sa sarili ko hanggang makatulog na lang ako.

    Akala ko paggising ko magiging okay na ako.

    Pero hindi.

    Tinitigan ko lang uli ang tinitigan ko kagabi.

    _________________________________________

    May nagmessage sa akin dito at sinabi n’yang from Abu Dhabi daw s’ya. May sinesearch lang daw s’ya at nadaanan n’ya ang site na ‘to. ‘Di nya daw alam kung ano’ng pumasok sa isip n’ya para imessage pa ako pero sa ikaluluwag daw ng kunsensya nya ay ginawa na  lang n’ya. Baka daw mag-assume akong ikaw ang nagbasa dahil magrereflect na may UAE visitor dito. S’ya lang daw yun, ‘wag daw akong feelingero, wag daw akong umasa.

    Hahahahaha natawa talaga ako. ‘Wag daw akong feelingero, wag daw akong umasa.

    Wake up call ko na ba ‘yun?

    Ilang wake up call ba ang kailangan ko?

    Kailangan ko ba talaga nun?

    O sadyang ikaw lang talaga ang kailangan ko.