Kita Kita

Hindi ito movie review.

Mababaw akong tao. Natutuwa ako sa kahit napakaliit na bagay. Naiiyak ako sa kahit napakaliit na bagay. Favorite ko ang halos lahat ng pelikula ni John Lloyd. Kaya wag ka nang magtakang inabangan ko ang pelikula ni Empoy. (?)

‘Di ko alam kung matutuwa ka sa pelikulang ‘to. ‘Di ko nga alam kung papanoorin mo ang pelikulang ‘to. At ‘di ko rin alam kung mapapalabas ba sa UAE ‘to.

Siguro nakikita ko lang ang sarili ko kay Tonyo. Lamang naman siguro ako ng tatlong paligo. Pero sa maraming pagkakataon, magkapareho kami.

Kung pwede lang na maging kapitbahay kita para small world na tayo.

Kung pwede lang sanang ipagluto din kita ng adobo, pansit, turon, kaldereta, sinigang na baboy, lumpiang hubad katulad ng ginawa ni Tonyo. Baka sakaling papasukin mo na ako sa bahay mo, as well sa buhay mo.

Gumawa kaya ako ng thousand paper cranes? Matutupad kaya ang wish ko?

Uminom kaya ako ng Sapporo? Maiisipan ko din kayang pumunta ng Sapporo?

Kung pwede lang sana maging saging ng puso mo.

Paano mo kaya malalamang mahalaga sa akin ang binigay mong cabbage?

…naguluhan ka ba sa mga sinabi ko? Medyo naguluhan din ako.

Advertisements

206 of 365

Dahil sa isang bagong site na idedevelop namin napilitan akong manood ng radyo. Oo, manood. Pinanood ko, hindi lang pinakinggan. Love Radio. Live video sa Love Radio app. Sina Lloyd Cadena at Kara Karinyosa ang mga DJ. Si Mon ang caller. Sabi nya pakitawagan daw si Ex nya, si Sam. Ininterview sya kung bakit sila naghiwalay. Sabi nya third party. May nakarating na picture sa kanya, may ibang guy na nakahalik sa ex nya. Dineny naman ni ex. Hanggang nagdecide na lang sila na siguro kailangan nila ng space. 

To the rescue ang dalawang DJ at tinawagan si ex. Bungad pa lang, galit na si ex. At sinabing pwede bang kausapin na lang nya si Mon. Kinausap nya at nasa tono nyang sobrang galit s’ya. Nag-usap na tayo di ba?  Ibblock na talaga kita. Di naman daw makakatulong ang ginagawa ng mga kaibigan nya. They’re annoying.

Sabay baba ng phone.

Dahil sa ‘annoying’ word, tumawag uli ang mga DJ. Annoying pala ha. 

Mabait naman si ex, sinagot pa uli. Sinabi nyang ayaw nya lang kseng may nakikielam na ibang tao. Di nga man lang nya alam kung sino ang kausap nya. May nagtatawanan pa, sino ba naman ang matutuwa. 

Bumaha ng comments. Bakit daw si ex pa ang galit, eh sya naman ang may kasalanan. Sabi naman ni Mon, baka nakukulitan na k’se. Sabi naman ng dalawang DJ baka naman merong ‘di kinwento ‘tong si Mon kaya wala silang kamalay-malay kung ano ang pinaghuhugutan ng galit ni ex. Baka nakukulitan na. Yun lang ang laging linya ni Mon.

Sobra yung tawa ko dun sa conversation. Nakakatawa kse sobrang galit nya na may tumatawag sa kanya at nakikisawsaw sa anumang problema meron sila, ‘di nya alam, nasa radyo sya, ilang libong tao ang nakikinig sa kanya at ilan na yung humuhusga sa kanya sa moment na ‘yun. Nakakatawa pang parang basang sisiw ‘tong si Mon na okay lang ang kayang isagot.

Nakakatawa. 

Hanggang bigla na lang, nakakalungkot na.

Nakakalungkot na may mga taong nagagalit dahil makulit ka na. Dahil mahal mo sila. 

‘Di ako magaling sa break-ups. Siguro sa break downs ako magaling. Iniiwasan kong makipagbreak. Nawawala na lang ako, sila na lang ang bahala magtapos. Siguro dahil ayoko nung mag-uusap na magbebreak tapos magbabalikan. Magkakasakitan uli. Magbebreak nanaman. Mawawala na lang ako, at syempre, mahihiya na akong bumalik. Hahahaha. Nung minsan may nakipag-break sa akin, ‘di ko na nilingon pabalik. Parang wala lang nangyari. Same old life. Minus her in the background. 

Nakakatawang andali kong magmove-on sa kanila.

Samantalang sa’yo, wala namang naging tayo. Pero ‘eto pa din ako. 

Naalala ko pa dati nung nagbreak kami nung ex ko na ikaw pa ang sinulatan ko imbes na ex ko. Sa’yo pa ako nagdrama. Yung tungkol pa sa atin ang iniiyakan ko.

Habang pinakikinggan ko yung ex ng caller kanina, naisip ko sobrang pathetic na ba ng kulit nitong si caller para mainis at magalit sa kanya ng sobra si ex nya.

Naisip ko, ganun na din ba ako?

Aabot din ba ako sa point na sasampal na sa akin yung galit o inis mo sa kakulitan ko?

___________________________

Lesson learned: Huwag tatawag sa radyo para makausap ka… Okay na yung sulat. Okay na ung text. Wag lang tatawag. Period.

204 of 365

Siguro iniisip mo, wala lang ako magawa kaya lagi akong nagsusulat sa’yo. Iniisip mo sigurong napakadami kong free time para sa mga bagay na gan’to. 

Siguro sadyang marami lang talaga akong oras para sa’yo. Kahit walang oras, gagawa ako ng oras para sa’yo. Me-time ko na ‘to. Sa mahabang oras ng pagpapadugo ng utak at mata, ‘to na ‘yung pinakapayapang himlayan ko, ang kausapin ka dito.

Creepy na ba?

Hahahaha. Medyo nabawasan na nga ‘di ba? ‘Di na ako yung katulad ng dati na buong magdamag mag-aabang sa tapat ng.. ano na nga bang building yun? Cyber One? Hahahaha. ‘Di na din ako nagpapasabog ng inbox. ‘Di ko na nililibot ang Pag-asa na naghahanap ng titilaok na tandang. 

Ang tandang.. bow. Naalala ko nun binigay mo ang address mo sa akin dati. Pero ewan ko ba bakit yung tandang ang hinahanap ko. Sadyang malaki lang ang epekto ng dating training na kahit nakapikit gusto kong patunayang kaya kong hanapin ang bahay mo. Hahahahaha. Sa panahong ‘di pa uso ang google map at gps, ang tandang ang nagsilbing locator ko… 

Siguro kung ginamit ko ang mga training ko dati, mahahanap ko din ang building nyo dyan. Sa panahon ngayong may satellite images na ang bawat bubong at kanto. Sisiw na lang ang maghanap. 

Pero ‘di ko ginawa. 

Ayoko namang magpakita sa’yo sa panahong ayaw mo naman ako makita. Siguro nga kaya ‘di ko din pinush ang lugaw session nung nagbakasyon ka, kse ayoko namang pilitin kang magpakita sa akin kung wala ka naman talagang planong magpakita.

Madami naman dapat gawin. Sa mga oras na ‘to dapat matulog na ‘ko para makabawi sa mga puyat sa trabaho. Imaginary lang ang sinasabing free time sa schedule ko. Pero sadyang ako lang naman ang magpapasya sa kung paano ko uubusin ang mga natitirang sandali at kung paano ko uumpisahan ang susunod na araw… 

Oo, marami akong oras para sa’yo. Magsulat sa’yo. Kumanta at maggitara para sa’yo. Kahit ‘di mo naririnig. Magnakaw ng ilang moment sa pagtitig sa’yo. Sa blankong image mo sa whatsapp. At ‘di mabilang na mga minuto ng pag-iisip sa’yo. 

Kailan ba ako mapapagod?

203 of 365

‘Di ko nanaman alam kung paano magsisimula.

‘Di ko alam kung paano ibabangon ang sarili ko.

‘Di ko alam kung kaya ko pa.

.

.

.

.

.

‘Di ko nanaman alam kung paano magsisimula ng message sa’yo sa Whatsapp.

‘Di ko alam kung paano ibabangon ang sarili ko sa 5 seen messages na walang reply. (Isisisi ko ba sa dispalinghadong napakacorning joke?)

‘Di ko alam kung kaya ko pang magmessage uli. Epic fail lagi. Lagi ko na lang dinadala sa dead end ang usapan.

Wala namang bago. Bakit ba ‘di pa ako nasanay. Palipasin ko lang muna ang ilang linggo, o buwan… makakapagmessage din ako. Makakahugot din ako ng lakas ng loob at kapal ng mukha na magmessage uli, kahit alam kong ang kulit ko na… Kahit alam kong pwedeng maging pang-anim na seen message ang isesend ko… Kahit alam kong wala lang naman talaga sa’yo.

‘Di ko alam bakit ba ‘di ko na lang tanggapin na umiikot naman ang mundo mo na wala ako. 

Subukan ko namang ‘di ka na isipin. Subukan ko namang ‘di na mag-expect ng reply galing sa’yo…

Subukan ko namang paikutin ang mundo ko na wala ka. 
Subukan ko namang palipasin ang mga araw na hindi nag-iintay sa’yo.

Subukan ko namang mag-intay ng pagmamahal na hindi galing sa’yo… Baka sakaling ‘di na lang dalawang blue na check ang makita ko.

198 of 365

Medyo busy ang araw na ‘to… Kinulit ako ng barkada ko para mag-volunteer para sa isang Art Workshop at pumayag naman ako. Pumayag akong magluto. Oo, magluto. Dati ay nasa mga workshop ako para magturo pero ngayon ay sabi ko mukhang pagluluto lang ang maitutulong ko. Okay na rin kaysa wala akong maitulong.

Sadyang kinakalawang na ako at dekada na ang lumipas mula nung huli kong facilitate ng workshop. Ska madami nang magagaling ngayon na may formal studies sa arts. Di katulad ko na sadyang natuto lang sa sariling sikap, at napilitan lang magfacilitate dahil sa pangangailangan nung aktibista days. Okay na akong makatulong sa kanila sa paraan na masiguradong may ilalaman sa kanilang mga tyan. Kahit dun man lang ay may maiambag ako.

Maaga naman akong natapos sa paghanda ng pagkain kaya naisipan kong makisit-in sa mga nagwoworkshop. Medyo ‘di na rin kse ako humahawak ng lapis at papel. Kaya ayun nakisali sa activity. Kumuha lang daw ng picture sa cellphone na gusto idrawing at lagyan ng grid lines para reference. Sa papel na pagdodrawingan, lagyan din ng grid lines at simulan na ang pagdrawing. Medyo mahirap kse antagal ko nang ‘di nagdodrawing. Ska medyo mabilisan pa dahil ‘di naman pwedeng buong araw ay isang activity lang ang magawa. Isa’t kalahating oras, pasahan na. Hahaha. Ayan ang resulta. Wag ka na magalit. Sadyang feelingerong artist lang talaga ako. Sadyang wala lang talagang picture sa phone ko kundi yang isang picture mo kaya patawarin mo na. Sabi naman ng facilitator ay kailangan talaga ng madaming practice para mag-improve. Wag ka na magalit. Sa susunod gagandahan ko na. 

Nakakapagod ang araw pero enjoy naman. Tinapos namin ang workshop sa tugtugan session at pag-inom ng orange juice. Nakakatuwa lang makipag-jamming uli, mag-ukulele, kumanta, at sumayaw na akala mo lang lasing. 

Minsan, o madalas, iniisip kong sana kasama kita sa mga moment na ganun. Wala lang, chill chill lang. Masasakyan mo kaya ang mga trip ko? Maeenjoy mo kaya yung mga ginagawa ko?

‘Pag sinasabi mong bored ka, madalas gusto kong sabihin: para ‘di ka mabored gawin natin ‘tong bagay na ‘to, yung bagay na ‘yun… Pero ‘di ko naman kailanman nasabi. Alam ko naman na ‘di naman dahil naeenjoy ko eh maeenjoy mo na. ‘Di naman dahil ‘di ako nabobore sa paggawa ng isang bagay, ‘di ka na din mabobored kung gagawin mo ‘yun. 

Siguro nga, kaya ‘di ko din ma-push ang mga bagay sa ating dalawa, natatakot akong ma-bored ka. 

193 of 365

Gusto ko sana magmessage sa’yo sa Whatsapp at itanong kung busy ka ba. Kaso naisip ko, ano ang gagawin ko kung oo ang sagot mo. Nakakahiya naman kung ipagpapatuloy ko pa din ang pagsend ng mga susunod pang message kung alam ko nang busy ka. Nagtanong pa ako eh iistorbohin din naman pala kita. Pero paano naman kung hindi ang sagot mo. Sayang naman ang pagkakataon. Kaso di naman dahil hindi ka busy eh pwede na akong mang-istorbo. 
Magulo. Kaya dapat ibahin ko na lang ang sasabihin ko.

Masyado nang luma ang kumusta. Naiistock tayo sa maayos at mabuti.

Masyado namang late para sa kumain ka na ba.

Hindi naman uso sa akin ang hi at what’s up.

Magpapadala na lang ba ako ng quote, madramang linya, hugot… (Masyadong creepy, triple X ‘to…)

Hanggang bumagsak na lang sa laging option: wag na lang magmessage.

Ayun. Gusto ko lang naman ng kausap. (Lagi naman.) O mas tamang sabihing: Gusto lang naman kita makausap. Wala lang. Wala namang mabigat na rason. Sadyang gusto lang kita makausap. Malaman yung araw mo, malaman mo yung araw ko. Tamang kwento lang. Kahit anong topic under nagbabagang araw… 

Pero sadyang binago na yung panahon ng mga kwentong-wala-lang-basta-may-mapagkwentuhan-lang.

Mahirap ang timing. Mahirap mag-umpisa. Mahirap mag-sustain.

Kaya nga siguro, minahal ko na ang pagsusulat sa’yo dito. ‘Di na kailangan ng reply, comment o like. Walang pag-iintay. ‘Di kailangang umasa. 

(Ang mga naka-sulat sa taas ay Intro pa lang, wala pa talaga ako sa gusto kong sabihin sa’yo. Hahahaha.)

Pero sige na nga, masyado nang mahaba at boring na basahin ‘to. Kaya sa susunod na lang yung kwento.


Kung boring na ang araw mo, iwasan mong makabasa ng boring na bagay tulad nito. Iwasan mo din ang mga boring na tao na nagsusulat ng mga boring na sulat tulad nito. Wala namang bago. Paulit-ulit lang ang kwento. Sasabihin lang lagi sa’yo, mahal kita. ‘Di man lang ginawang english at sabihing I love you.

189 of 365

Di ko alam kung ano’ng meron sa’yo. Di ko alam kung bakit mahal kita. Di ko alam bakit nagsusulat pa din ako. Di ko alam kung nag-iintay pa din ba ako.

Siguro sadyang nasanay na lang ako na sumulat sa’yo. Wala naman akong ibang susulatan. Saka bakit naman ako susulat sa iba? Hahahaha. Wala pang dumadating na magbibigay sa akin ng rason para sumulat. Sadyang ikaw lang. Ikaw pa din.

Nabasted na pero nagsusulat pa din.

Di naman siguro yung nanliligaw lang ang pwedeng sumulat. Di naman siguro kailangang manligaw para magsabi ng mahal kita. Pwede naman siguro na sumulat pa din. Pwede naman siguro na mahalin ka pa din.

Di mo naman kailangang basahin. Sa kung paanong di mo naman din ako kailangang mahalin. 

Okay na ako na alam mong mahal kita. Okay na rin siguro kahit di mo alam na mahal pa din kita. Okay na akong alam kong mahal kita. Okay na akong mahal kita. 

Magiging masaya akong makita kang maging masaya. Walang halong kaechosan yun. Matatahimik na ang kaloob-looban ko pag okay ka. 

Pasensya na kung may mga sulat pa din dito. Pasensya na kung mahal pa din kita. Akala ko matatapos na sa pagkabasted. Pero hindi pa din. Akala ko matatapos na pag pinaramdam mong wala lang talaga ako sa’yo. Pero hindi pa din. Pasensya na kung sobrang insensitive kong ayaw mo sa akin. Pasensya na kung lagi akong nasa in-denial stage na di mo ako mahal.

__________________________________

366 days na mula nung una kong sulat dito.

3,062 days na mula nung huli kitang nakita.

70 days na lang birthday mo na.